Ik kom in het zwembad en zie het briefje al aan de poort hangen. Bovenbad is weer dicht. Dat is dus weer zwemmen in het koudere en ondiepe middenbad… maar….grote kans dat er na afloop dan weer gratis van de warme douche gebruik gemaakt kan worden. Iets waar ik vannacht van gedroomd heb… die warme douche. En nog gedacht dat ik wellicht muntjes zou moeten meenemen om na het zwemmen een warme douche te kunnen nemen. Want de warme douche is meer een hete douche… en ontzettend lekker. En ik heb besloten het gewoon allemaal maar te laten gebeuren. Er is iets als proberen tegen te houden, maar wat er is kun je niet tegenhouden. Ik wil het eigenlijk ook helemaal niet tegenhouden. Ik wil het ook gewoon laten gebeuren. Carpe Diem… pluk de dag

ik kijk televisie, of liever.. ik bankhang wat met mijn laptopje en op de achtergrond staat de televisie aan….ik kijk met een half oog. Ik zie twee mensen… eentje streelt de ander in het gezicht.. liefdevol, teder… en zo komen er hier en daar nog wat beelden voorbij. En ik voel dat ik heimwee heb… heimwee naar die tedere momenten. Ze kunnen er zo weer zijn, maar toch ook weer niet. Ik mis ze, ik verlang er naar, ik voel me eenzaam. Het zijn de momenten die me vorig jaar zo hebben wakker geschud, die ik diep in mijn hart koester. Momenten waar ik zo naar kan verlangen. Dan hoop ik dat de achterdeur hier open gaat en ik voetstappen hoor, dat ik naar achter kan lopen en in een paar stevige armen kan springen en daar lang kan blijven. Maar het kan nog wel even duren voordat die voetstappen weer door de achterdeur binnen komen. En dan zal daar even de knuffel zijn als begroeting en zullen we de avond als goede vrienden doorbrengen. Toekomstmuziek… droom… ik hoop ooit werkelijkheid. Want zoals vaker gezegd…. ik geniet van de momenten in het zwembad, maar het is zo kort, er kan zo weinig gepraat worden en oh… ik zou zo vreselijk graag een avond gewoon even heerlijk met hem willen bomen, over van alles en nog wat.. over communicatie, over praten, over liefde, over ons, over muziek, over weet ik wat… maar gewoon met een wijntje op de bank, een knabbel die prikkelt op de tong…..samen…. als vrienden…..

Ik had vandaag een besluit genomen.. of eigenlijk gisteren al. Ik ben een ontzettende pleaser.. .ik wil het graag anderen naar de zin maken, maar daarmee stel ik mezelf vaak achter. Ik ben gevoelig voor sfeer.. nadeel van een HSP-er. De sfeer moet goed zijn, er moet harmonie zijn. Is die er niet, dan voel ik mij ongelukkig. Maar voor vandaag  had ik mij voorgenomen om eens duidelijker te zijn. Niet af te wachten op actie, maar zeggen wat ik zelf wil. Voor mezelf opkomen heet dat geloof ik.Lees verder

 

Ik ben met mezelf in overleg. Het voelt goed te uiten dat ik in tweestrijd ben. Ik voel de liefde stromen en wil er iets mee… maar het helemaal zijn gang laten gaan in de momenten die er zijn voelt als een soort van verraad. Ik merk dat het belangrijk is dat ik haar straks recht in de ogen kan kijken. Kan zeggen dat ik hem inderdaad erg leuk vindt, maar PUNT. Ik hoop dat dat ruimte zal geven om straks meer te hebben dan de kleine ontmoetingen in het zwembad die ik koester. Hoe spannend het ook af en toe is… het meest genoot ik nog van een heerlijk gesprek in de zon op de rand van het bad… dáár zou ik meer ruimte voor willen hebben. Een afspraak en gewoon met elkaar kunnen praten, naar muziek luisteren, stuk wandelen, naar een concert, rijden in de bus. Van elkaar genieten op een manier die mag. Ik wil niets liever.. want de rest is eiland en eiland is wat we niet willen. Maar het hart laat zich niet altijd uit schakelen. Maar ik hoop dat ik er sterk genoeg voor ben. Dat ik de liefde kan laten stromen op een manier waar we verder mee kunnen.. de spanning er af. Met open ogen en een eerlijk hart.Lees verder

Het leven lacht, het leven heeft lief.. ik geniet met volle teugen. De kleine dingen, de kleine aanrakingen… alles geeft me zo het gevoel dat ik volop leef. Ik weet dat ik dicht bij mezelf moet blijven en dat ik dat moet bewaken.

Dit nummer van Annemieke past hier goed bij… heerlijk blijven genieten, maar waakzaam zijn en vooral….. bij mezelf blijven…
Lees verder

“Ik wil nog even een knuffel”.. zei ik.. en ik kreeg er een. Het was een bijzondere.. knuffels zoals deze moet je voelen.. energie die stroomt van hart naar hart, die je vult met een heel fijn gevoel van er mogen zijn en geliefd zijn.. pure blijdschap. Knuffels die ik koester, omdat alles in deze knuffels zo ontzettend oprecht en gemeend is.Lees verder

Manlief in het buitenland voor 3 weken. Het is stil in huis. Af en toe een appje, en soms even bellen. Er is tijdverschil en er is zijn werk daar en mijn werk hier.  En dat voelt eenzaam. In de ochtend is er even afleiding. Dan zijn er de baantjes in het zwembad en het contact wat ik koester…. maar als ik thuiskom is daar de eenzaamheid. Het ene contact wat ver weg zit en het andere contact wat er niet mag zijn, behalve die paar minuutjes tussen de baantjes door. Wat bijzonder eigenlijk dat in zo’n korte tijd, met zo weinig contact iemand zo belangrijk kan worden.

Joehee, het zwemseizoen is weer begonnen en we trekken de baantjes weer door het bad heen. Het zwemmen is heerlijk, ik vind het een heerlijke sport, zo door het water bewegen. Even nagerekend is dit al mijn 17de seizoen dat ik zwem. De jongste was 5 toen hij zwemles kreeg en ik tegelijkertijd ook maar mijn baantjes zwom. Iets met solidair zijn met je kind.. hij uit het warme bed in het koude bad.. dan ik ook. En toen hij eindelijk na 3 seizoenen zijn diploma’s had was ik ondertussen verslaafd. Zo’n drie keer per week toch minstens wel zwemmen.. tot de school weer begon en het bad weer dicht ging.Lees verder

Op facebook kom ik een uitnodiging voor Woetstok tegen. Het brengt me 10 maanden terug in de tijd. Ik had een aankondiging gezien op facebook en we besloten er ’s avonds nog even heen te gaan, nadat we terug waren gekomen van een ander feestje. Helemaal vergeten dat ik eigenlijk had beloofd op te passen op de buurkinderen. Die avond stond er iemand heel vriendelijk naar mij te zwaaien. Hij leek mij te kennen en ach.. zijn gezicht kwam me ook niet helemaal onbekend voor, maar plaatsen… nee dat kon ik hem niet. Maar goed.. even er op af en goh.. jullie ook hier (en dan ondertussen… OMG wie is dit nu toch en waar ken ik hem van). Het was snel opgelost, want een opmerking over het… mij een keer zonder badmuts en dus met krullen zien… bracht gelijk licht.. JA… donkere zwembroek met oranje streep.. komt aanlopen, legt handdoek altijd op dezelfde tegel neer, springt in het water.. doet ff brrr en begint te crawlen.. OP MIJN STREEP.. en wie mij in het zwembad kent weet dat MIJN streep heilig is en dat ik me wezenloos irriteer aan iedereen die zomaar in het bad springt en in MIJN baan begint te zwemmen. Een ADHD-er houdt van structuur en ik houd dus ontzetten van MIJN streep en MIJN baanLees verder

Vanmiddag eindelijk weer tijd om een stukje te fietsen…. bewust fietsen.. een bepaalde richting op met maar 1 doel.. ontmoeten. Het fietsen was heerlijk, beetje straf windje, maar zonnetje en droog. En eerder dan verwacht was daar de tegenliggen… Of ik verdwaald was.. ja “kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, meneer?”Lees verder

Begonnen gisteren met de 30 dagen opruimchallenge…. opruimen van je huis, hoofd en hart…. en dan moet je een lijstje maken van 30 dingen die je wilt opruimen. Al gauw had ik een lijstje van 30 dingen die ik zou willen opruimen. Maar toen las ik de opdracht nog een keer.. opruimen van niet alleen je huis, maar ook van je hoofd en van je hart. en wat moet ik daar nu mee. In mijn hoofd is het onrust omdat het in mijn hart onrust is. Mijn hart wil een ding waarvan mijn hoofd zegt dat het niet kan… Moet ik dan mijn hoofd en hart daarvan opruimen. IK wil heel veel opruimen maar dat wil ik nooit meer kwijt. Dat is mij ondertussen zo lief geworden dat afscheid daarvan nemen mij verschrikkelijk lijkt…..nog 1 maand en dan gaat het zwembad weer open. En dan zullen we zien hoe we er weer voor staan. Hoe we verder kunnen. Eigenlijk is het gewoon kijken hoe dingen gaan lopen. Helemaal kwijt.. nee, nooit… een weg vinden die wel kan… heel graag.

En tot die tijd.. ruim ik elke dag een stukje fysiek op.. een kledingkast, een boekenkast, een stelling in de garage, een bureaula met onmeuglijk veel troep en een kast vol speelgoed waar nooit meer mee gespeeld wordt, of voorlopig wellicht niet.

En dat hart.. ach dat is groot genoeg voor veel en dat hoofd.. dat wordt met het zwemmen wel weer rustiger, want nee.. aan dat stukje opruimen.. ik zou de puinhopen die het wellicht heeft gemaakt willen opruimen. het verdriet wat het anderen wellicht heeft gedaan zou ik willen opruimen. Maar het gevoel dat het me heeft gegeven.. nee… dat wil ik echt niet meer kwijt. Het zelfvertrouwen, het ‘je mag er zijn’, ‘je bent iemand’, ‘IOVJ’ nee van dat gevoel wil ik nooit meer af….

Soms kan de paniek toeslaan… wat als de stilte blijft. Wat als het zwembad straks open gaat en er is toch geen mogelijkheid tot contact. Ik merk dat ik elke dag meer vragen heb, meer behoefte om bij te praten, om te weten…. gewoon te weten hoe het met hem gaat. Waar hij mee bezig is, wat hem bezig houdt, hoe het thuis gaat…. zoveel vragen en zo ontzettend weinig antwoorden. Wat als de antwoorden nooit meer komen, als het contact voor altijd weg blijft. En dat slaat me dan werkelijk helemaal lam. Ik moet er niet aan denken… dat het gemis wat ik nu als tijdelijk zie, voor altijd zal zijn… dat het nu even niet… nooit meer zal worden. Dat er ook geen mogelijkheden meer zijn om alle mooie herinneringen te delen. Om de muziek, die we nu op afstand koesteren ook nooit meer samen zullen luisteren en elkaar nooit meer kunnen vertellen wat de muziek met ons doet. En dat niet omdat we dat niet meer willen, maar omdat we weten dat we daar een ander verdriet mee doen. En dan kan ik daar heel verdrietig om worden. Dan zou ik het liefst tot 2 mei nog in winterslaap gaan om dan te ontwaken en dan te weten waar we staan. EN het lijkt nog zo ver weg.. 2 mei. En ik hoop zo dat de stilte eerder verbroken wordt. Dat er eerder weer een mogelijkheid tot contact komt. En dan ben ik zo ontzettend bang dat er teveel kapot is gemaakt wat niet meer geheeld kan worden. En dan heb ik alleen het mooie liedje in mijn hoofd.. ik mis je… ik mis je zo.. van Ruth Jacott. Tranen kunnen dan over mijn wangen stromen. IK mis hem soms zo dat het gewoon pijn doet… de angst dat ik hem nooit meer zal zien of spreken. En dan hoop ik zo dat er opeens een berichtje komt… het bericht…..

Ik kijk vanachter mijn compouterscherm naar buiten. Het is al weer na vijven.. de lucht begint te kleuren. Best wel mooi weer buiten. Eigenlijk het weer om op de fiets te stappen en de zon tegemoet te rijden richting Veenendaal. Je weet dan nooit wat je tegenkomt natuurlijk. Hoewel de verleiding groot is, wil ik het ook niet opzoeken. Of eigenlijk wel, maar het lijkt me niet verstandig…. maar het is moeilijk. Dus spring ik maar weer eens virtueel achterop door het Binnenveld. En heel vreemd, net als de vorige keer stokt te tocht op precies dezelfde plek. Staat mijn rijder stil? En waarom? De plek is namelijk bijzonder. De tocht stokt weer voor de poorten van het zwembad. En de tocht stokt daar voor een paar minuten. En opeens is mijn rijder een heel eind verder en weer thuis. En ik blijf met de vraag zitten.. stopt de rijder bij het zwembad? Of is er iets heel bizars aan de hand met de virtuele fietstocht en word ik gewoon bij het zwembad afgezet en gaat de tocht vanaf daar alleen verder? Want tussen het zwembad en thuis gebeurt niets. De tocht stokt bij het zwembad… gaat niet verder en opeens is mijn rijder thuis. En oh… wat verlang ik er dan naar om mee te fietsen. Om die tocht naar de zon aan het eind van de dag weer te maken en om mee terug te rijden.. langs dat zwembad en verder. Om te horen hoe het gaat, om gewoon weer het gesprek te hebben, om te vertellen hoe het mij vergaat……..

Zo af en toe lijkt het mij zo heerlijk om hier alles de boel te laten en weg te varen naar een eiland…
https://www.youtube.com/watch?v=ekiw08aYrvs
Maar niet om permanent te blijven dan… gewoon… omdat een eiland af en toe zo ontzettend fijn kan zijn.

En dan kom je ook nog eens deze tegen. Het is me wel weer duidelijk… het zit diep in mijn hart verankerd.

Aan het werk met rustig muziekje op de achtergrond en dan komt opeens dit nummer voorbij. En voor ik het weet zit ik dus te janken achter mijn bureau.

Vandaag weer gewoon een werkdag. Afleiding. Ik word gek van mezelf. Ik moet weer een knop omgooien anders ga ik er aan onderdoor. Het verlangen naar is soms zo sterk. Ik voel het in mijn hele lijf. Waar komt dat gevoel vandaan. Komt het omdat het al meer dan 2 maanden geleden is dat ik hem heb gezien? En bijna 2 maanden geleden dat ik hem voor het laatst heb gesproken. Dat de 61 dagen dat het duurt voordat het zwembad weer open gaat not zo ontzettend lang klinkt. Wat is zijn gevoel, wat zijn zijn gedachtes. Gaat het hem goed of heeft hij het er net zo moeilijk mee. Konden we daar maar over praten. Konden we elkaar daar maar bij helpen. Hij voelt zo dichtbij en ook weer zo ontzettend ver weg. Af en toe zou ik gewoon hier alles de boel de boel willen laten. Hop naar dat eiland. Maar ik weet dat dat geen optie is. Als het de bedoeling is dan gebeurt dat wel. If it is meant to be… it will happen. Dat het nog niet gebeurt wil zeggen dat het onze tijd nog niet is. Hart Verstand Gevoel het hobbelt door elkaar heen. Hart dat schreeuwt, gevoel dat ik anderen geen verdriet wil doen, wat wel gebeurt als ik mijn hart volg, verstand dat zegt dat het allemaal te onzeker is om zomaar alles overhoop te gooien. Hoe goed kennen we elkaar nu eigenlijk. Is dat hartgevoel voldoende. Kan het standhouden, hebben we elkaar op langere termijn eigenlijk wel genoeg te bieden, genoeg om alles kapot te maken. Want dat komt steeds weer terug… om iets te maken, moet er eerst iets kapot en is dat dat alles wel waard?? En daar, daar weet ik het antwoord niet op. Dat is iets wat de tijd zal leren. En dan dat stemmetje dat zegt dat je maar 1 keer leeft (in dit leven) en dat je er dus zoveel mogelijk uit moet halen. Ik heb af en toe al het gevoel dat ik veel laat versloffen en er niet uit haal wat er in kan zitten. Laat ik daar ook niet weer wat liggen. Ben ik straks oud en kijk ik terug en kijk ik dan terug met spijt… om de dingen die ik niet heb gedaan en de kansen die ik niet heb gegrepen. Is dit een kans?? Is dit iets wat ik moet grijpen. Wordt mijn leven hier op langere termijn beter van? Of zou het zoveel kapot maken dat ik daar straks weer spijt van krijg.. ik weet het niet.. antwoorden zullen wel komen. Maar nu is het ontzettende missen. Nog 61 dagen…..

We zijn een paar dagen verder in een roerige tijd. Qua werk is het ontzettend onrustig en als je dan toch ook niet lekker in je vel zit is de focus ook direct weg. Waar ik in januari beetje bij beetje mijn rust vond is en weer kon focussen op mijn werk, is de onrust weer en de focus weer wat minder. En vandaag kwam het helemaal als een blok binnen. De nachten dat ik wakker lig, het onrustige werk en het niet meer weten waar ik aan toe ben. om rust te krijgen kon ik maar 1 ding doen…. vragen…. en er kwam geen antwoord, wat dus een antwoord is, het blijft stil. Het bericht dat ik dacht te begrijpen vertelde kennelijk niet dat wat ik er in las. Ik ben moe, ik heb het koud, voel me eenzaam.. maar we gaan weer verder. Ik weet waar ik aan toe ben.. de stilte zegt genoeg. En ik weet dat de stilte er is omdat het niet anders kan, dat voel ik.. en eens zal er een einde aan de stilte komen en ik hoop dat de dag snel komt. Maar hij zal komen als de tijd er voor is…. maar oh.. wat zou ik graag gewoon weer heerlijk het gesprek aan gaan en horen hoe het gaat en heerlijk luisteren naar muziek, fietsen naar de grift…. gewoon normaal weer vrienden willen te zijn. Maar nu is het kennelijk toch de tijd nog niet.

Geen contact is rustig. Je hoeft nergens op te wachten, je hoeft je telefoon niet in de gaten te houden en je facebook. Je weet gewoon…. er komt niets. En ooit zal er vast wel iets komen, maar reken er voorlopig niet op. In mei gaat het zwembad open en fixeer je op die datum. Dat ging goed. Ik kreeg weer rust, hoewel het verlangen naar en het missen altijd blijft. Maar ik wist gewoon waar ik aan toe was. En dan opeens komt er weer een teken van leven. Subtiel, maar voor mij duidelijk. En ik zit weer te wachten en spring op bij elk piepje van de whatsapp. Maar er komt niets. En ik ben in verwarring. Wat betekende het berichtje dan? Heb ik het verkeerd begrepen? En dan stel ik mij maar weer in het zwemseizoen, maar het missen voelt opeens een stuk zwaarder.