Er staat weer een wandeling op het programma… een lange klim. Een berg op waarvan we dan uitzicht op de Mont Blanc hebben. L wil helemaal tot de sneeuw. Een wandeling van 5 uur naar boven en 2,5 uur naar beneden. Mezelf kennende is dat dus ongeveer 8 uur naar boven en oke… 2,5 uur naar beneden zou moeten lukken. Ik zie er nu al tegenop. De mooiste vakantie ervaring van L is ongeveer mijn ergste…
Oke… de wandeling die we vorig jaar hebben gemaakt was inderdaad ontzettend mooi, maar ook heel zwaar.. het was vreselijk heet en hoog. Voor mij werkelijk letterlijk adembenemend en daarbij heb ik het grootste gedeelte van de tocht alleen gelopen. Het eerste deel ging nog… dan werd er af en toe op mijn gewacht.. als ik er dan eindelijk was, kwam na een paar tellen de mededeling… zullen we weer verder gaan, we zijn nu wel weer uitgerust (met als vertaling…. ik sta hier al uren, ben ondertussen heel erg uitgerust, dus we kunnen weer). Na verloop van tijd was het wachten kennelijk te lang en kon ik nog een tijdje een stipje ergens bovenaan de helling zien en op een gegeven moment ook dat niet meer. Ik heb me nog nooit zo alleen en verlaten gevoeld, ook al waren er nog zoveel mensen om me heen. Wat me op zich wel een prettig gevoel gaf.. ALS er dan iets met me zou gebeuren dan waren er voldoende mensen om me te helpen. Toen ik uiteindelijk totaal uitgeput, duizelig en buiten adem boven kwam werd daar raar op gereageerd. Waar ik bleef… dat hij best ongerust was (had je maar moeten wachten) en waarom ik zo raar reageerde (goh). Waarop ik daar ben gebleven en weer naar onder ben gegaan en hij in zijn uppie verder is gelopen.
Zelfde scenario verwacht ik dit jaar. En ik heb hem duidelijk gemaakt dat ik dat niet leuk vind, dat ik daarom als een berg tegen deze bergtocht op zie. . Er is een alternatief.. bij de tent blijven.. maar ik wil best wandelen.. ik vind wandelen leuk….. dus heb ik liever een derde alternatief.. Lieverd..dit jaar zal ik jouw tempo lopen en gaan we samen naar boven…. daar hoop ik nog op. We zullen zien…. morgen wordt het nog beroerd weer….. overmorgen zal de tocht dan gemaakt worden. Het lijkt me een hele mooie tocht.. maar dan wel samen… ik heb nog een dag om hem dat duidelijk te maken… dat op die manier naar boven gaan de tocht voor mij ook mooi maakt…. tot ik echt niet meer kan… want ik ken mijn limieten en daar helpt de puf dan op een gegeven moment echt niet meer voor…. telefoon gaat mee… met mijn energie-kick-afspeellijstje…. wie weet… vlieg ik dan naar boven… Can’t stop the feeling.. wordt dan zwevend naar boven 🙂
Ik vind het leuk als je reageert. Reacties worden niet direct geplaatst. Ik lees ze wel allemaal. Als je je reactie privé wilt houden.. geef dat dan aan. Dan verschijnt je reactie niet op de website.