Emokipje

Vandaag zijn we naar Taize geweest.  Een groot terrein met allerlei gebouwen en een grote gebedsruimte/kerk.. maar dan niet een traditionele kerk.Je meot er geweest zijn om het te begrijpen. Op Taize komen jongeren vanuit de hele wereld. SOmmige georganiseerd een of twee weken.. sommige komen alleen en blijven er langer.. De meesten worden onderverdeeld in groepen en werken een programma af. In de groep discussieren ze, spelen ze, praten ze, lachen… het gemeenschappelijke wat ze hebben is het geloof, maar het praten gaat vaak ook over gewoon hele wereldse dingen zoals de Brexit en het omgaan met vluchtelingen. Wij hebben er rondgelopen en besloten ook de gebedsdienst bij te wonen. De hele zaal stroomde vol. De meeste mensen zaten gewoon op de grond. Toen het tijd was begon iemand te zingen en gelijk viel de hele zaal in. Het was iets van een pools lied. Iedereen had een liedboek, en iedereen zong mee. Meerstemmig en zo ontzettend mooi. Het greep me, overviel me en voordat ik het wist was ik zo overmand door emoties dat de tranen over mijn wangen stroomden. Zat ik daar.. midden tussen allerlei mensen en het water liep over mijn gezicht. Niet te stoppen. Ik kon het niet verklaren, weet ook niet waarom, maar alleen dat het samenzingen, met de stem van een engel achter mij..iedereen vol overgave, meerstemmig.. het was gewoon overwhelming.. kan het niet anders noemen. Ook de andere liederen, welke taal dan ook, werden door iedereen meegezongen.. soms was er een voorzanger en viel de rest bij.. maar ook steeds weer meerstemmig, mensen die heel passend een eigen variatie zongen.. het klonk zo ontzettend mooi. Tijdens het gebed in stilte kon ik iets bij komen…. ik probeerde met mijn truitje mijn tranen iets te drogen, in gedachten voelde ik een troostende hand op mijn rug.. een bekende hand… mijn trapondersteunende handje.. het hielp…… maar na het gebed begon het weer.. een Nederlands lied en het engeltje achter mij zong het zo ontroerend mee… in haar Nederlands, terwijl ze duidelijk een buitenlandse was. Bij het laatste nummer stonden mensen op en liepen ze een voor een de kerk weer uit… het gezang werd dunner.. toen ik op keek was ik zowat alleen, ook manlief bleek verdwenen. Ik kwam hem bij de uitgang weer tegen. Moest ik gaan uitleggen wat er was.. tja.. hoe leg je dat uit… het overviel me die samenhang.. het was te mooi, emotioneel…. meer niet, want meer kan ik ook niet verklaren. Maar er moest een uitleg komen… ik kon toch niet zomaar gaan huilen.. daar moest een reden voor zijn… ja, dat ik het zo ontzettend mooi vond, dat  ik daar dus emotioneel van werd, maar meer niet.. het deed me nergens aan denken, ik zat verder nergens mee… het was gewoon ontzettend mooi.. overwhelming.. kan er geen ander woord voor bedenken. En wat hij dan in zo’n geval moest doen.. nou.. hij moet helemaal niets… eventueel zijn er altijd dingen die hij zou kunnen doen, maar moeten nee… ik kan hem toch niet tot iets verplichten te gaan doen. En verder vind ik dat je na 30 jaar ongeveer wel moet weten wat je zou kunnen doen.. iets van een arm om iemand heen slaan, een zakdoek aanbieden (als je het praktisch wil houden)…. Het zijn van die momenten dat ik mij plotseling heel alleen en eenzaam voel. Voel  me dan net Ciske de Rat.. had ik maar iemand… twee zachte (of doe maar sterke) armen om me heen… die me altijd beschermen zouwe… tja… Ik weet dat ze er zijn… ik voel ze als ik er aan denk… net zoals ik echt even die hand op mijn rug voelde.. kop op meissie…

gelukkig is daar nog de muziek….ik hoef er maar aan te denken en ik word er blij van… het kleine playlistje op mijn telefoon. Hoef het soms niet eens aan te zetten.. het speelt vanzelf in mijn hoofd…. ik glimlach.. zie in gedachten een lieve dwaze fietser van mij wegrijden… armen wijd.. zwevend over het asfalt van de Krommesteeg. De glimlach blijft.. het muziekje ook. Dan voel ik mij weer heel en gelukkig. Ik weet dat ik niet alleen ben.

Geluk zit in mijzelf… en niemand die het daar wegkrijgt…