Een nieuwe dag is weer begonnen, de zon schijnt.. overal….. ik voel me goed. Even nog in het wifi hok de foto’s veilig stellen en dan gaan we weer verder. Alle muziek nu heerlijk op de USB en we kunnen straks heerlijk met muziek de bergen over. Spiek af en toe even waar het bolletje is… helaas.. locatie onbekend. Vraag me af of ik dan ook niet traceerbaar ben. Zou dat dan alleen met roaming werken? Geeft me soms het gevoel even dichtbij te zijn… als ik het bolletje zie. Maar ook zonder het bolletje voel ik mij verbonden.
Hier gaan we verder met de tocht…. en weet ik wat me hier te doen staat… communiceren. Maar ik vind het lastig te moeten blijven uitleggen hoe ik in elkaar steek en wat ik nodig heb. Hoe kun je dat uitleggen als je dat zelf af en toe ook niet weet. Als je merkt dat je iets fijn vindt en nodig had als je het op dat moment krijgt. Zoals even dat handje in de rug als het fietsen lastig gaat…. niet om te hoeven vragen, niet zelf over hoeven na te denken wat je nodig hebt.. maar het is er gewoon op het moment zelf. Maar alles begint bij mezelf…. hoe kan ik een ander sturen als ik zelf niet kan beschrijven wat ik nodig heb, of waar ik behoefte aan heb. Behalve aandacht en warmte.. maar hoe vertaal je dat? Lastig….. ik was er aan gewend geraakt… maar sinds een jaar is dat anders.. weet ik dat het ook anders kan.. en dat koester ik. Ben ik blij met de afgelopen weken, de kleine, maar mooie momenten samen. En dan is dat gewoon alles bij elkaar een heel mooi totaalpakketje… en dat totaalpakketje maakt mij een blij en gelukkig mens..
Ik vind het leuk als je reageert. Reacties worden niet direct geplaatst. Ik lees ze wel allemaal. Als je je reactie privé wilt houden.. geef dat dan aan. Dan verschijnt je reactie niet op de website.