Over dromen en werkelijkheid

De 90 dagen zijn over.. niet dat we ze al gehad hebben… maar het ging niet werken. Zo iets moet een doel hebben en als al duidelijk is dat dat doel niet bereikt zal worden, waarom door gaan? Het lag niet aan ons. Hoe zwaar we het er ook mee hadden… wij hadden het doel voor ogen en streden door. Maar het werd al snel duidelijk dat we na de 3 maanden geen stap verder zijn gekomen en dat de achterliggende gedachten bij deze “scheiding” niet was het vol vertrouwen kunnen verenigen, maar de hoop dat drie maanden genoeg waren om te doen vergeten. En dat is iets wat niet zou gebeuren. Dus zijn we weer een beetje terug bij af en is er gelukkig weer contact en werken we aan een toekomst. Hoe mooi een toekomst samen wellicht zou kunnen zijn.. het is een droom. Dromen moet je koesteren. Dromen moet je bij je houden en wie weet… komen ze uit. Op dit moment geldt de harde werkelijkheid en dat zijn twee partners die een vriendschap niet accepteren. Maar wij zijn knokkers, soulmates en niet zomaar uit elkaar te krijgen. We weten wat we samen hebben en weten ook dat wij samen juist een kracht vormen om ook andere dingen voor elkaar te krijgen. Ik geloof dat in ieder geval heel sterk in. Dat we samen dingen voor elkaar kunnen krijgen, als we ons er maar 100% voor inzetten. Doen we dat.. dan zou er een samen kunnen zijn, zonder dat er veel voor kapot gemaakt hoeft te worden. Want het andere samen is een droom met nachtmerrie karakter. Samen doorgaan betekent breken, betekent mensen verdriet doen, mensen tegen je in het harnas jagen, onbegrip. Dus werken we aan onze relaties en hopen dat er ruimte komt voor een ander samen…..