Katootjes krabbels

Vandaag weer gewoon een werkdag. Afleiding. Ik word gek van mezelf. Ik moet weer een knop omgooien anders ga ik er aan onderdoor. Het verlangen naar is soms zo sterk. Ik voel het in mijn hele lijf. Waar komt dat gevoel vandaan. Komt het omdat het al meer dan 2 maanden geleden is dat ik hem heb gezien? En bijna 2 maanden geleden dat ik hem voor het laatst heb gesproken. Dat de 61 dagen dat het duurt voordat het zwembad weer open gaat not zo ontzettend lang klinkt. Wat is zijn gevoel, wat zijn zijn gedachtes. Gaat het hem goed of heeft hij het er net zo moeilijk mee. Konden we daar maar over praten. Konden we elkaar daar maar bij helpen. Hij voelt zo dichtbij en ook weer zo ontzettend ver weg. Af en toe zou ik gewoon hier alles de boel de boel willen laten. Hop naar dat eiland. Maar ik weet dat dat geen optie is. Als het de bedoeling is dan gebeurt dat wel. If it is meant to be… it will happen. Dat het nog niet gebeurt wil zeggen dat het onze tijd nog niet is. Hart Verstand Gevoel het hobbelt door elkaar heen. Hart dat schreeuwt, gevoel dat ik anderen geen verdriet wil doen, wat wel gebeurt als ik mijn hart volg, verstand dat zegt dat het allemaal te onzeker is om zomaar alles overhoop te gooien. Hoe goed kennen we elkaar nu eigenlijk. Is dat hartgevoel voldoende. Kan het standhouden, hebben we elkaar op langere termijn eigenlijk wel genoeg te bieden, genoeg om alles kapot te maken. Want dat komt steeds weer terug… om iets te maken, moet er eerst iets kapot en is dat dat alles wel waard?? En daar, daar weet ik het antwoord niet op. Dat is iets wat de tijd zal leren. En dan dat stemmetje dat zegt dat je maar 1 keer leeft (in dit leven) en dat je er dus zoveel mogelijk uit moet halen. Ik heb af en toe al het gevoel dat ik veel laat versloffen en er niet uit haal wat er in kan zitten. Laat ik daar ook niet weer wat liggen. Ben ik straks oud en kijk ik terug en kijk ik dan terug met spijt… om de dingen die ik niet heb gedaan en de kansen die ik niet heb gegrepen. Is dit een kans?? Is dit iets wat ik moet grijpen. Wordt mijn leven hier op langere termijn beter van? Of zou het zoveel kapot maken dat ik daar straks weer spijt van krijg.. ik weet het niet.. antwoorden zullen wel komen. Maar nu is het ontzettende missen. Nog 61 dagen…..

We zijn een paar dagen verder in een roerige tijd. Qua werk is het ontzettend onrustig en als je dan toch ook niet lekker in je vel zit is de focus ook direct weg. Waar ik in januari beetje bij beetje mijn rust vond is en weer kon focussen op mijn werk, is de onrust weer en de focus weer wat minder. En vandaag kwam het helemaal als een blok binnen. De nachten dat ik wakker lig, het onrustige werk en het niet meer weten waar ik aan toe ben. om rust te krijgen kon ik maar 1 ding doen…. vragen…. en er kwam geen antwoord, wat dus een antwoord is, het blijft stil. Het bericht dat ik dacht te begrijpen vertelde kennelijk niet dat wat ik er in las. Ik ben moe, ik heb het koud, voel me eenzaam.. maar we gaan weer verder. Ik weet waar ik aan toe ben.. de stilte zegt genoeg. En ik weet dat de stilte er is omdat het niet anders kan, dat voel ik.. en eens zal er een einde aan de stilte komen en ik hoop dat de dag snel komt. Maar hij zal komen als de tijd er voor is…. maar oh.. wat zou ik graag gewoon weer heerlijk het gesprek aan gaan en horen hoe het gaat en heerlijk luisteren naar muziek, fietsen naar de grift…. gewoon normaal weer vrienden willen te zijn. Maar nu is het kennelijk toch de tijd nog niet.

Geen contact is rustig. Je hoeft nergens op te wachten, je hoeft je telefoon niet in de gaten te houden en je facebook. Je weet gewoon…. er komt niets. En ooit zal er vast wel iets komen, maar reken er voorlopig niet op. In mei gaat het zwembad open en fixeer je op die datum. Dat ging goed. Ik kreeg weer rust, hoewel het verlangen naar en het missen altijd blijft. Maar ik wist gewoon waar ik aan toe was. En dan opeens komt er weer een teken van leven. Subtiel, maar voor mij duidelijk. En ik zit weer te wachten en spring op bij elk piepje van de whatsapp. Maar er komt niets. En ik ben in verwarring. Wat betekende het berichtje dan? Heb ik het verkeerd begrepen? En dan stel ik mij maar weer in het zwemseizoen, maar het missen voelt opeens een stuk zwaarder.

Het is alweer 18 dagen geleden dat dat ene berichtje kwam…. alle contact verbreken. En toen was het ook daadwerkelijk stil. Bij de vorige radiostilte (de challenge) was er nog af en toe een foto op facebook of een nieuw muzieknummer op spotify, maar nu is het stil, heel erg stil. En op vele momenten koester ik de stilte. Het leven gaat door en ook ik moet door. Maar na een half jaar toch wel erg veel lief en leed delen is de stilte wel erg stil. Het is het missen van een maatje die mij begreep, die me aanvoelde, die me in zijn armen kon nemen en me koesterde. Ik voelde me gewaardeerd, geliefd en vooral erg geborgen. En ik kan alleen maar hopen dat er een moment komt dat de stilte weer doorbroken kan worden. Dat er weer contact kan zijn. En nee, wat was komt niet allemaal meer terug. Dat was erg mooi, maar dat hoeft ook niet meer terug. Keuzes zijn gemaakt en die zijn goed. Maar de vriendschap mis ik. Mijn maatje mis ik. En dan kan de vrees me ontzettend bevangen dat dat maatje nooit meer terug komt. Dat het vertrouwen wat nodig is en wat zo ontzettend verbroken is, nooit meer terug komt. Dat ik dingen kapot heb gemaakt die niet meer te helen zijn. Alles heeft tijd nodig, maar op die momenten ben ik bang dat het nooit meer goed komt.

Het is kwart over zes als de wekker gaat. Manlief moet er vroeg uit. Heel vroeger bleef ik liggen. In de zomer ging ik er dan sowieso wel uit, want lekker zwemmen, maar de laatste tijd ging ik er dan ook uit. Manlief de deur uit, snel omkleden en zorgen dat ik op tijd op het meetingpoint was voor een K&R. Samen met hem richting Veenendaal rijden en bijkletsen. Tot aan de Grift. Daar scheiden de wegen. Hij naar het werk en ik via de Grift weer terug naar Bennekom. Natuurlijk even een kroel en gaan. Kiss and Ride. Bij de Grift waren de mooie momenten. Niet omdat het met hem was.. hij was meestal al weer weg. Maar daar kwam het oranje licht en niet even later de zon. De mist over het veld, de oranje gloed, de vogels die door de lucht vlogen.. het ontwaken van het Binnenveld. De tocht er heen was eentje van bijpraten, zeker als het weer even geleden was dat we elkaar gezien hadden. Hoe staan we er voor….Lees verder

Ik ben de berichten aan het teruglezen. Berichten over de ontmoeting met mijn maatje in juni, de 90 dagen challenge die startte op 28 september en die zou aflopen op 28 december. De hoop die wij hadden en het verdriet. Het gemis tijdens die challenge, maar ook steeds weer de hoop op betere tijden. Wetend dat alles tijd zou moeten hebben en dat tijd alle wonden heelt. Maar sommige wonden helen niet zo snel. Wonden die wij bij anderen hebben aangebracht. Lees verder

En dan is daar opeens het bericht dat het niet verder zo gaat. Er zit te veel spanning op de lijn en het is zo niet de manier om verder te gaan. Het enige wat nog kan is het contact verbreken en los verder te gaan. En dat snap ik, maar het is lastig. Want het contact betekent ook een manier om met iemand in dezelfde situatie te sparren. Het is meer dan vriendschap.. het is kameraadschap. Ik wil het geen liefde noemen, maar er is wel een sterke verbondenheid. We vonden bij elkaar wat we thuis even misten. Nu moet het thuis weer compleet gemaakt worden en daar past ons contact dan (even) niet meer bij. Graag zou ik alle spoken willen wegnemen, de angst om dat ik hem weg zou willen halen bij haar. Nee ik zou zo graag ook met haar bevriend willen zijn…. en ik weet dat het mogelijk zou moeten zijn… maar dan moeten eerst alle spoken weg.

Ik mis de kleine goedemorgenberichtjes in de ochtend, de welterustenberichtjes in de avond…muziekupdates.. die kleine dingen die het leven zo ontzettend leuk maakten.