Ik heb al een paar dagen hoofdpijn die een beetje vast in mijn kop zit. L en K gaan hardlopen. De zon schijnt (nog) er staat een briesje.. ik bedenk me niet, kleed me aan en als de mannen terugzijn van het hardlopen ga ik mijn rondje doen. Heerlijk even een stukje wandelen. Wind door de haren en hopelijk waait de hoofdpijn weg. Ik begin met een klein stukje, maar de verleiding is groot. Ik ga de kleine hardloopronde doen. Weg over en het binnenveld in. Even denk ik nog aan de grote ronde, maar die is dan gelijk iets van 8 km en ik verwacht ook aan het begin van de middag nog bezoek. Dus de kleine zal het zijn. Het is heerlijk. De zon is weliswaar weg, maar het windje en de rust… ontspannend (behalve dan voor mijn kuiten, maar die zijn gewoon niet meer zoveel gewend) Dit moet ik vaker doen. Volgens L is het rondje zo’n 5km. Heerlijk een uurtje wandelen. Niet lopen met het idee dat ik nog zoveel moet doen thuis… nee gewoon even lekker de tijd nemen. Net wat ik nodig had.
Trommelen
Gisteren was een leerlinguitvoering van de muziekschool waar ik ook de djembeelessen volg. Met de zaterdag- en de maandaggroep zouden wij ook een optreden verzorgen. Leuk. In eerste instantie dacht ik dat ik niet kon, maar gelukkig, eters konden niet, dus ik kon gaan trommelen. Ik sta nog zo ongeveer met onze camcorder in mijn hand, maar ach denk ik… wie moet er dan gaan filmen en laat hem thuis. We blijken met een groep van minstens 20 trommelaars te zijn en geven een spetterend optreden. Waarbij ik nog de complimenten kreeg dat ik zo heerlijk enthousiast speelde. Wat niet moeilijk is want ik vind het gewoon keigaaf. Jammer dus van die camera en natuurlijk waren er genoeg mensen die best het geheel wel even hadden willen filmen. Maar goed, is niet gebeurd, is tip voor volgende keer (gewoon meenemen dat ding je kunt het altijd in je tas laten zitten) Vanmorgen weer het weekelijkse trommelfestijn en nu toch een zere muis van mijn hand… Gaat wel weer over, enthousiasme heeft nu eenmaal zijn prijs 😉
Hoezo verwend
Gisteren moest ons eerste voetbalteam tegen Spakenburg. Altijd een happening en gisteren helemaal. Mede door een heleboel jeugdleden die besloten het eerste eens goed aan te moedigen. Winst natuurlijk voor ons. Na de wedstrijd een buffet, wat ik even aan L meld, beide jongens zijn er niet, M is in Hengelo stappen en K logeert bij een vriendje. L tikt rustig door op de computer, knikt even en ik vertrek. De tweede helft komt L ook kijken en na de wedstrijd meld ik nog even dat ik naar de bestuurskamer ga, buffet heb en dat hij me wel ziet thuiskomen.
Vanmiddag komt K thuis van zijn logeerpartij en vraagt op een gegeven moment wat wij gisteren eigenlijk hebben gegeten. Ik meld dat ik op de club heb gegeten en L weet niet anders uit te brengen dan dat hij niets gehad heeft. Arme jongen. Maar ik corrigeer hem: Niets gehad? Je bedoelt dat je niets genomen hebt!
Gisteren had ik me al even schuldig gevoeld. Iedereen weg, L alleen thuis. Maar waarom zou ik me schuldig voelen. Ik kan mij niet heugen dat L is thuisgebleven omdat ik anders alleen zou zijn. Bovendien. Ik was om 7 uur alweer thuis…Waarom kunnen mannen toch zo ontzettend zielig zijn. Of is dit exemplaar gewoon te veel verwend. Dan is het zaak daar gauw verandering in aan te brengen. In ieder geval leren dat we een keuken hebben, een koelkast en in het dorp 3 supermarkten waar inkopen gedaan kunnen worden;)
Blog weg
Ik wil een berichtje schrijven, geen blog. U heeft geen toegang. Nou ja zeg. Dit is mijn eigen blog, waarom heb ik geen toegang. Maar dan begint ook de mail weer eens te stuiteren, wel niet wel niet. En blijkt ook nog eens de Mijn Eigen Favorieten pagina zonder layout te zitten. En die staat ook op kalamake.com. Ik ben de provider. Die doodleuk weet te vertellen dat mijn website gewoon online is. Maar waarom ik hem dan niet zie? Of ik het adres wel goed heb, ja dat weet ik echt wel. En ik meld hem even dat ik baal van de mail. Dat die zo slecht binnen komt, soms uren onderweg is. Dat ligt aan de spamfilter, maar die kan ik ook uitzetten. Nou leuke optie.
Na een dag komt het verlossende mailtje. De htaccess die op mijn site staat zorgt ervoor dat ik zelf geblokkeerd word. Nou ja, wie heeft die er dan opgezet? Het bestand is van 2 maart 0.45 uur. Nou toen lag ik toch echt wel te pitten. Er komt geen reactie op mijn vraag hoe dat bestand er komt en of ik het veilig kan weghalen. Ik besluit het te hernoemen en jaaaa daar is mijn weblog weer. Hosting bij sohosted is al aangevraagd, als ik tijd heb eens lekker verhuizen van de data en dan kan de domeinnaam ook over. Zoals al eerder vermeld… ik heb er genoeg van.
We zijn compleet
Beide zoons hebben hun album vol, vriendinnetje heeft haar album vol, we zijn klaar!! Nu nog voor Tijmen gaan sparen, de kleinzoon van Buuv’. Die mocht eerst niet sparen van zijn moeder, maar oma heeft haar overgehaald. Maar Tijmen heeft dus een ontzettende achterstand. Maar net album gehaald, van aardige servicebaliemedewerkster een extra startstapel kaartjes gekregen en verder krijgt de Buuv’ nu uit alle hoeken kaartjes. Ik denk dat het niet lang zal duren voordat ook Tijmen zijn album vol heeft. Thijs aan de andere kant moet ook nog een paar kaartjes, maar die heeft pech gehad. Na twee keer een opmerking dat ik stomme zakjes had die hij niet hoefde heeft hij het bij mij verbruid.. de zakjes gaan nu naar Buuv voor Tijmen. Die is er vast meer mee in zijn sas dan Thijs. Die in mijn ogen af en toe wel heeeeeel erg een stukkie mag dimmen. Hij is pas vier, dus daar is vast nog wel wat aan te sleutelen.
Ik ga verhuizen
Net wilde ik weer wat posten, foutmelding. Iets met de database. Het is te vaak wat. Bovendien heb ik genoeg van de unix server waar dit op draait. Bij sohosted heb ik nu bijna alle mijn domein en die van mijn opdrachtgevers gestald. Ze zijn goedkoper, maar daarnaast… ik heb eigenlijk zelden problemen daar. En de laatste keren dat er wat was bij de provider waar dit nu staat, is het altijd smoezen en uitvluchten. Dus laat maar ook. Wel niet zo lang geleden betaald, maar ja…. Iemand riep ook net op twitter dat ik het gelijk moest doen, gezeur kost alleen maar energie. Dus ik ga het doen. De sohosted.com is al geregeld. Dat verhuist zo lekker makkelijk en dan gaat kalamake daar zo snel mogelijk achteraan. Hopla….
Snowboarder
SMS van onze snowboarder. Hij heeft het reuze naar zijn zin, doet al allerlei kunstjes die ze straks nog even op de film gaan zetten. Ik ben benieuwd naar zijn verhalen morgenochtend (als hij daar dan nog de puf voor heeft na een hele nacht in de bus). Er hoeft trouwens niemand met ons mee te rijden meldt hij ons – dat scheelt weer discussie 😉
Lekker handig weer
Dinsdag hebben we M weggebracht, hij is heerlijk met school een paar dagen naar de sneeuw in Oostenrijk. Voor hij wegging had hij al gevraagd aan ons of er eventueel meer mensen mee terug konden rijden. Tuurlijk zei ik, ik kom je zondag vroeg op halen en dan kan er altijd wel iemand bij in de auto. Geen punt. Ook dinsdag nog even met de moeders over gehad. Als er meer mee gaan is het even passen en meten met de bagage, maar het is maar een klein stukje, dus dat zal best wel lukken. Ik zou zondag wel zien wie ik verder mee moest nemen. Gisteravond op eens ophef. L wil ook mee M ophalen en dan opeens wil K ook wel mee, tuurlijk. K is op zondag helemaal nooit zijn bed uit te branden, maar nu opeens wil hij mee M ophalen. Nu dat past natuurlijk niet in de auto. Waarom ik dat ook zo heb afgesproken?? Gek, hij stond er zelf bij en reageerde niet. Altijd weer zo lekker handig. Bemoeit zich er dan niet mee, maar dan achteraf opeens komen met andere plannen. Waarom nu toch? En waarom IK hem dan moet ophalen, ik kan net zo goed thuisblijven en dan gaat hij.. duh.. hij ligt op zondag altijd graag wat langer in bed… nou ik toch ook?? Ja, omdat iedereen nog slaapt. Dan blijf ik ook maar even liggen, maar slapen doe ik dan allang niet meer. Kortom, was weer heel gezellig, niets afgesproken nu. Weet ook de nummers van die moeders niet om te vragen wat zij nu zondag gaan doen. Want het is natuurlijk lullig als L en K niet mee gaan om M op te halen en dan blijkt dat er verder niemand mee terug hoeft. Hadden ze dus meegekund. En wat als ze wel meegaan en daar staan opeens 3 dames die ook dachten mee terug te rijden… dan heb je daar weer een probleem. Kennelijk mag ik dat allemaal wel weer oplossen. Of ik mag in alle vroegte op de fiets naar school om M met de bus te zien aankomen en dan met de fiets weer terug… was makkelijker geweest als er vooraf wat meer gezegd was… Nee M, er kan 1 extra iemand mee, maar dan zit de auto vol want we willen je allemaal graag komen ophalen.. Dan wist iedereen waar hij aan toe was. Nu niet en ik baal daarvan.
Voor alle moeders ;)
frankering
Gisteren allemaal enveloppen op de post gedaan met voetbalplaatjes. Vandaag ontving ik (of liever de jongens eigenlijk) 2 enveloppen met plaatjes terug. Daar zaten netjes 2 postzegels van 44 op. Tjonge, dacht ik, die zijn toch niet zwaarder dan die van ons, en die waren nog geen 50 gram, dus goed voor één zegel. Toch maar even nakijken. 1 zegel is tot 2 gram, 2 zegels van 20-50 gram. Er zit dus te weinig op. Wat lullig. Nu maar hopen dat de postbode zo vriendelijk is om ze toch netjes te bezorgen. Ik zou denken vandaag, maar dan toch hopelijk morgen….
Film met zakdoekjes
L had een hele mooie film in India gezien, zo mooi dat hij daar de dvd kocht om hem meer mensen te tonen. Het ging over een jongetje met dyslexie wat in eerste instantie niet herkent en erkent werd. Het jochie is een aandoenlijk dromerig kind, met een lieve moeder die wel streng wil zijn, maar duidelijk heel veel van het kind houdt en een vader die als een echte man van India toch wil dat iedereen vooral zeer goed of zo niet als beste, presteert. Maar goed, dat doet dit jochie dus niet. Op school gaat het slecht, hij snapt er niets van, hij is een ontzettende dromer met een ruime fantasie. Als hij op een dag spijbelt van school besluiten zijn ouders (vader vooral) dat het tijd wordt voor wat discipline en via een vriend komt het jochie op een kostschool. Daar kwijnt hij weg. Leraren begrijpen hem niet, zijn streng, gericht op het beste kind. Zijn enige vriend is een kreupele jongen. Het jochie kruipt helemaal in zijn schulp, wordt stiller en stiller en is eigenlijk alleen maar heel verdrietig. Het is allemaal zo mooi gefilmd, met mooie muziek en beelden. Een echte Bollywoodfilm geproduceert en geregiseerd door de beroemde Aamir Kahn. Deze Aamir Kahn verschijnt in de film als de redder van het jongetje: de leraar Kunst (Arts). Al gauw heeft hij door dat het jochie dyslexie heeft en dat dat de oorzaak is van alle problemen. Langzaam probeert hij hem weer uit de schulp te halen en weer plezier in het leven te laten krijgen. Je ziet het jochie opbloeien. En als hij dan aan het eind de winnaar wordt van een tekenwedstrijd die de leerkracht heeft georganiseerd (waar zelfs alle strenge leerkrachten aan meedoen) zie je hem helemaal gelukkig worden. De hele school juicht voor hem. Echt met tranen op de bank gekeken. Ik hoorde ook al van anderen die de film van L geleend hadden dat ze met tranen in hun ogen gekeken hadden. Zo ontzettend mooi. Taare Zameen Par heet de film Every child is special. Het was een mooie start van de dag. L ging al vroeg weg en toen bedacht ik dat ik die film wel eens kon bekijken, heerlijk in pyjama onderuit op de bank. What the hack – het is tenslotte vakantie… voor mij toch ook wel een beetje. En gelijk maar werk van gemaakt door er een blogpost van te maken op Kids en zo. Dan is dat toch een nuttige besteding geweest 😉
Voetbalplaatjes – een tweede album
We hadden K’s album al bijna vol en een hele stapel dubbelen. Nee, M wilde en hoefde geen album, onzin, te veel tijd bla bla, pubergeluiden. Nu hadden we een hele stapel dubbele kaartjes op de tafel liggen, dubbele dubbele zoals we dat dan noemen. Dus L vraagt of dat de dubbele zijn, nee die liggen boven..We halen de stapel, en ze gaan tellen, bijna 200 kaartjes, bijna een album. Waarom maak jij ook geen album M.. is zo leuk voor later. Oke dan, M gaat een album halen en we plakken plaatjes. Lekker op tijd, zaterdag hebben we over de 50 kaartjes weggegeven aan het dochtertje van een vriend, gisteren 45 aan ons buurjongetje en er staan hier nog 4 enveloppen met ‘besproken’ kaartjes. Maar goed, we hebben nog een tijdje, dus M heeft braaf geplakt en dit zijn de gaten:
106 – 171 – 197
Voetbalplaatjes
[singlepic=119,320,240,,center]
Met nog één kaartje te gaan hebben wij genoeg materiaal om anderen weer gelukkig te maken, zoals onze kleine vriendin T. Samen nemen ze de grote stapel dubbelen door om zoveel mogelijk gaten in het album van T te dichten.
Update voetbalplaatjes
K heeft nog een paar kaartjes kunnen bemachtigen. Hij hoeft er nu nog maar één. ALs het goed is komt vanmiddag de envelop met 25 zakjes van zijn tante. Zou die ene erin zitten? Daarna gaan we eten bij een vriend en zijn dochtertjes. De oudste spaart ook en zit met smart op K te wachten, haar grote vriend, en nu komt hij ook nog met AL zijn dubbele… dat is dubbel spannend natuurlijk. En wie weet heeft zij dat ene kaartje om K’s album helemaal compleet te maken.
Het zal je moeder maar wezen…
Toen ze begonnen met de voetbalplaatjes bij AH vroeg ik de jongens of ze wilden verzamelen. Van mij hoeft het niet zei M, mwah zei K, de jongste..met daarachter dat het hem wel leuk leek. Dus trouw naar Appie, album gekocht, plaatjes zakjes verzameld, met K uit gepakt, in het album gekeken…. enz enz Maar K ontving netjes de zakjes, plakte netjes de plaatjes in, ging een keertje naar de basisschool om te ruilen en zat verder achter de computer. Moeders daarentegen is met haar ADHD dol op verzamelen. Die wil hebben, die gaat dus achter plaatjes aan. Lijstje met nummers van ontbrekende plaatjes mee en tijdens de werkstuklessen ruilen met de kinderen. Zo kwam K aan een hoop plaatjes. Van mijn zus kwamen 45 zakjes, die werden door ons beiden uitgepakt en snel met de nummers vergeleken. Al gauw kreeg mams de smaak te pakken. De pakjes die via AH kwamen werden snel uitgepakt en gauw kijken of we nog nieuwe plaatjes hadden. Die legden we netjes bij K op z’n bureau. Het deed hem allemaal niet zoveel. Vroeg ik hem of hij het eigenlijk wel leuk vond, die voetbalplaatjes of dat het hem niets uitmaakte. Ach het begin was wel leuk, steeds even kijken en vergelijken of de plaatjes uit de zakjes nog niet in het album zaten, maar gaande weg vond hij er niet meer zoveel aan. Dat had hij altijd zei hij. Het begin is leuk, maar daarna gaat het wat vervelen. Maar bij mij begon er wat te knagen. Het besef groeide dat ik hem alle plezier in het plaatjes verzamelen had ontnomen, erger nog: ik had dat plezier overgenomen. De vreugde van een plaatje krijgen dat je nog niet hebt. En ik baal als een stekker. Dat jochie heeft zo wel een vol album, maar heeft hij nu echt zelf die plaatjes verzameld, heeft hij daar iets wat hij zelf bij elkaar had gebracht? Nee. K is al naar school, M is nog thuis en ik vertel hem dat ik baal dat ik het gedaan heb. ‘Mam, als jij niets doet, doet hij het ook niet hoor, hij is gewoon lui’ en dat is voor een deel ook wel zo. Maar daar werk ik op deze manier natuurlijk wel aan mee. Overdoen kan ik niet. Ervan leren wel. Als ze iets willen verzamelen, dan moeten zij dat doen. Ik kan er een beetje bij helpen, maar i moet het zeker niet overnemen. Dan is de lol er gewoon vanaf. Maar ik moet het voor mezelf niet zwaarder maken dan het is. Heeft K er een probleem mee? Waarschijnlijk niet. Het verzamelen van plaatjes werd minder leuk zo, maar ach… hij was er toch niet zo druk mee bezig. Maar ik wou dat het besef waar ik mee bezig was wat eerder was gekomen…
Te veel
Mensen hebben me gevonden. Ik krijg allerlei vragen over opdrachten. Van bekenden en van onbekenden. Het wordt haast teveel tegelijk. Ik raak het overzicht een beetje kwijt. Ook nog eens een paar opdrachten die ik niet zo vanuit de routine kan doen, maar waar ik dingen voor moet uitzoeken, zoals een intranet, dat via internet bereikbaar moet zijn, maar waar mensen dus moeten inloggen om erin te komen, waar ze verslagen kunnen neerzetten die anderen weer kunnen downloaden enzo en ruimte voor discussie… wordpress? met een forum en dat alles (vind ik het mooiste) met maar één inlog. Daarnaast een website van een studievereniging, maar oud studenten zich kunnen aanmelden met hun gegevens, zodat die verzameld kunnen worden – dus een leuk database formulier – nog nooit gedaan. En daarnaast nog een aantal uitdagingen. Ik leer op deze manier wel heel veel nieuwe plugins kennen. Maar ik ben bang dat het teveel gaat worden en dat ik echt de draad kwijtraak en mensen dus teleurgesteld worden… door mij.
Lummeldagje
Gisterenavond feestje van L wat erg gezellig was. Leuk druk en overal zaten wel mensen te praten. Schoonpa en -ma kwamen gezellig met zwager en schoonzus mee. Voorlopig moeten we aan de port, totaal wel 4 flessen gekregen geloof ik. Ach, niet verkeerd 😉
En dan vandaag een lekkere lummeldag. Eerst de rommel van gisteren opgeruimd, dan ieder naar de eigen kamer, pc aan, wat heen en weer kletsen, wat rommelen op de pc, beetje twitter volgen, beetje schaatsen volgen, eens wat eten, drinken, nog een stukje taart, zien dat ik niet blij ben met dikke pens, maar ja, moet ik ook maar meer bewegen… en zo lummelen we wat aan. Niemand schijnt echt honger te hebben, dus beneden wat broodjes met zalm, kruidenkaas, mierikswortelpasta (wat is dat lekker!!!) en een berg rucola (voor K gewoon een broodje rosbief, niet te gek gaan doen graag) Soep staat op (we hadden nog een blik) en er is nog wat kaas, salade en zo over van gisteren, met toastjes. Wij kunnen zo wel met het bord op schoot aanschuiven bij studio sport. Daarna ghost whisperer en dan is de dag al weer bijna voorbij … lummeldag… en toch geloof ik weer wat mensen gelukkig gemaakt
Administratie voetbalplaatjes
Het album is bijna vol, dankzij een dikke envelop vol met plaatjes. K hoeft er nog maar een paar:
209-251-270
Maar deze zijn wel zeer hardnekkig niet te krijgen.
Mijn werkkamerstapels
Dit is alleen mijn werkkamer nog. In het huis liggen ook nog stapeltjes. Ik zal ze later nog wel eens toevoegen.
[slideshow id=6]
Stapeltjesclub
Op een van de lijsten van de WOW komt een vraag binnen voor een opruimcoach. Nou dat brengt gelijk wat reacties los. Bergen herkenbaarheid vliegen de lijst over. De naam stapeltjesclub is snel uit gein geboren, maar enthousiasme alom. SLuit je aan, sluit je aan. Coach elkaar is bijna het motto. Ben wel benieuwd hoe dat verder gaat lopen. Vooruitlopend op dat, wil ik goed mee kunnen doen moet ik natuurlijk eerst mijn stapeltjes in kaart gaan brengen. Waarbij stapeltjes ook tijdschriftcassettes kunnen zijn met oude jaargangen, kratjes met videobanden, postbakjes, hangmappen en al dat waar je dingen in kunt stoppen, maar die echt, maar dan ook echt, wel eens uitgezocht mogen worden. Om maar niet te vergeten de 7 externe harde schijven die ik hier heb en waar volgens mij veel zooi (snel even een hele schijf backuppen met veel zooi erop en nooit meer uitzoeken) en ook veel 3 dubbel op staat. Kortom, op mijn to-do lijst komt bovenaan te staan: stapeltjesinventarisatie