Vandaag gaan M en L op de fiets een tocht maken. K en ik blijven dan op de camping. Heerlijk lezen en in de kar de boel een beetje op orde. Het is een kleine ruimte waarin we leven, maar daar wil ik wel alles een beetje netjes op orde hebben. De mannen gaan er vandoor en wij duiken heerlijk onze stoel in met een boek. Tegen drie uur vertrekken we naar de SuperU om wat boodschappen te doen. Dat is een kleine wandeling, maar zo hebben we ook een beetje beweging. Op de terugweg komen we L tegen. De mannen zijn weer terug. Nog even het zwembad in en dan is de dag al weer bijna ten eindel Natuurlijk duik ik mijn heerlijke holyday kitchen nog in. De variatie is werkelijk op 1 hand te tellen, maar daar is het ook vakantie voor. Maar zolang de mannen niet klagen, hoor je mij ook niet. Na de vakantie ga ik wel weer heerlijk koken. Ik merk wel dat ik het koken hier leuker vind. Iedereen zit ergens om mij heen. Ik zit op de amstel reservebanken in mijn keukentje wat te snijden, boek of puzzel naast mij en de rest hobbelt daar wat om heen. Normaal ben ik natuurlijk alleen in de keuken en is de rest nog onderweg of in de eigen kamer. Ook dat zitten op een luie stoel en wat snijden vind ik wel wat hebben. Hoe zouden we dat in naar het dagelijkse leven kunnen vertalen? Ik merk wel dat als ik op vakantie ben ik zin krijg om dingen thuis anders aan te pakken. Maar op de een of andere manier komt het er na de vakantie toch weer niet van.
De Montsegur op (de veilige berg die niet zo veilig was)
Om 10 uur melden we ons bij Plushommes voor onze tocht de Montsegur op. Het is heerlijk weer. We gaan met 2 auto’s die kant op. Daar aangekomen beklimt ieder in zijn of haar eigen tempo de helling. Het is een mooie tocht, maar bergen op klauteren is niet echt mijn ding. Mijn camera laat ik dan ook maar even in mijn tas voor de terugweg. Veel eerder en met veel minder moeite dan verwacht kom ik bij de ruine uit de tijd van de Catharen aan. Het is een heldere dag en je kunt ontzettend ver kijken. Ook Lavelanet kun je zien liggen. We lopen in kleinere wisselende groepjes om de berg en de ruine heen. Het is er ontzettend mooi, maar heel toeristisch. Overal zijn wel mensen en het is haast onmogelijk om een foto te maken waar niemand op staat of alleen een van onze groep. Maar het is leuk om het met de hele groep te doen. De ruine op de Montsegur stamt uit de tijd van de Catharen. Het kasteel zou een onneembare veste moeten zijn, zoals de naam ook zegt. Helaas bleek hij niet echt onneembaar. Naar wat ik heb begrepen zijn de Catharen daar afgeslacht, ik dacht in naam van de paus, maar dat weet ik niet helemaal zeker. Een andere keer maar eens verder googlen.
Op de terugweg nog evne langs Fontaine de fontestorbes waar het water gewoon uit de rotswand komt zetten. Daarna richting camping waar we nog even het zwembad in duiken.
Ondertussen ook nog tijd gevonden om heerlijk wat te lezen de afgelopen dagen. Eindelijk de vliegeraar uit. Wat een ontzettend mooi boek. Tijd voorhet volgende boek, het Bernini Mysterie. Helaas in het Nederlands, die kon ik nu eenmaal lenen. Engels in de vakantie vind ik toch ook wel wat hebben, maar helaas het is niet anders dit keer 😉
Mirepoix
De markt in Mirepois schijnt wel de moeite waard te zijn. Niet alleen de markt is leuk, mirepoix is ook een leuk middeleeuws stadje. Op de markt is van alles te koop. Mooie kleurrijke kleding, typisch frans eten en van alles en nog wat. Ook Mirepoix zelf is een leuk stadje met allerlei middeleeuwse huizen. We lopen er heerlijk wat rond, kopen niet veel en gaan in het begin van de middag weer richting camping. Op de terugweg zien we een ruine, het schijnt van het kasteel van Lagarde te zijn. We besluiten het even te bezoeken. Hier weer de typische franse slag. Er hangt een papier dat de entree 2 euro pp kost, maar er is niemand te bekennen. We besluiten dan maar de gratis wandeling te gaan doen rond het kasteel. Het moet echt een indrukwekkend ding te zijn geweest. Het is heerlijk om er om heen te lopen. Het is heerlijk weer, je hoort de krekels en het is ontzettend rustig. Na onze ronde gaan we weer terug naar de auto. Op de terugweg komen we een man tegen die vind dat we nog een kaartje moeten kopen. Dat hadden we in het huis moeten doen (jaja, dan moet je dat even meertalig ergens op schrijven) De reputatie van hollanders is echter bekend. Als hij hoort dat we nederlanders zijn keert hij om, haalt zijn schouders op en vertrekt.
We rijden nog evne langs de camping waar Dick en Gerda zitten, bij het meer Lac de Montbel, bij Leran. Hier wilde Rene en Ineke ons ook hebben. Het meer is leuk, de camping is niet veel aan. Die van Lavelanet is een stuk leuker. We treffen Dick en Gerda die nét weer terug komen. Na een kop koffie en wat bijgepraat te hebben rijden we weer terug naar de camping. Het is een mooie omgeving
Lavelanet
Na een compromis (we gaan wel, maar na de lunch) vertrekken we van le Cambou Bas naar Lavelanet. Het was een zeer gezellig bezoek, maar we moeten verder.
De reis naar Lavelanet is langer dan verwacht en in de avond komen we op de camping Municipal aan. De camping lijkt wat donker, maar we vinden een mooi open plekje aan de rand. De mensen zijn er in ieder geval erg vriendelijk. Als de tent staat gaan we nog even naar Plushommes, in de regen, want die komt inmiddels met bakken uit de hemel. Daar treffen we niet alleen Rene en Ineke aan, maar ook de zoon van Ineke, Giovanni, zijn vriendin en kids en de zwager en schoonzus van Rene. We drinken gezellig wat. De volgende dag schijnt de markt in Mirepoix wel wat te zijn en de dag daarna besluiten we met elkaar de MontSegur op te gaan.
Gelukkig wil Givanni ons wel even in zijn dikke kar naar de camping brengen. Het regent namelijk nog steeds. Het is leuk in Lavelanet te zijn en Rene en Ineke daar te treffen. Ik hoop dat we wat tijd hebben om elkaar ook te spreken. Aan ons zal het niet liggen, maar met al dat andere bezoek…..
De Dordogne over
Na in de ochtend goed wakker te zijn geworden in het zwembad bij Le Cambou Bas vertrekken we naar de markt in Belves. Daar moeten we een aantal dingen kopen voor het eten en het marktje schijnt ook wel de moeite waard te zijn. Nou, da’s iets te veel gezegd. Het is best wel een leuk marktje, maar niet echt spectaculair. Wel leuk om de geitenboer daar te zien met zijn producten die we 16 jaar geleden hebben bezocht. Zijn bedrijf is vlak bij de Cambou Bas.
Na de markt even een lunch en daarna naar Le Coux en Biroque, waar we in de Dordogne kunnen zwemmen. Monique, K en ik gaan met de auto. L en M gaan op de fiets. We vinden een heerlijk plekje inde schaduw. Iedereen gaat heerlijk de rivier in, ik blijf bij de spullen. De helden zwemmen zelfs helemaal naar de overkant. Dat is wel leuk om van de kant af te zien. Er staat namelijk best wel stroming in de Dordogne en ze komen dus veel verder aan land dan waar ze vertrokken. Ook terug is wel grappig. Je ziet ze op je af komen, maar ze gaan toch steeds verder weg. Gelukkig komen ze allemaal weer veilig aan. Voor K best wel zwaar. Die heeft de pech het eerste jaar zwemles totaal verkeerd te leren zwemmen, waardoor hij nog steeds langzaam vooruit komt.
Dordogne
Na Ury hebben we nog een flinke weg te gaan. We komen op tijd weg uit Ury en hebben volgens de tomtom nog een speling van 3 uur. L heeft gezegd dat we uiterlijk 18 uur in de Dordogne aankomen, waar de ouders van een vriendin een huisje hebben waar ze in de zomer vertoeven. Onze vriendin zal er ook zijn. Gedurende de dag zien we de speling kleiner worden. De tomtom houdt er geen rekening mee dat we met een aanhanger rijden en dat we dus niet de 130 km/uur zullen halen. Natuurlijk rijdt L nog een keer een afslag voorbij, waardoor we dwars door het bos rijden (die weg kent de tomtom wel), waar we gelukkig geen tegenliggers tegenkomen. We zouden geen kant opkunnen. Om half 6 zien we vlak bij het bekende huisje het bord “L… hier” staan. We zijn er. De ontvangst is aller hartelijkst. We krijgen een rondleiding in en rond het huisje waar L en ik in 1991 voor het laatst geweest zijn. Het is leuk de ouders van de vriendin weer te zien en ook leuk dat onze vriendin de moeite heeft genomen ook te komen. Na een gezellige avond is het allang duidelijk dat we echt niet de volgende dag door kunnen reizen. We blijven dus nog maar een dagje.
Vakantie
Het is ons gelukt, we zijn weggekomen uit Bennekom en wonderwel ook weer ergens aangekomen. De eerste dag dreven we op onze tomtom. Ingesteld op de Dordogne, waar we wat dagen zouden doorbrengen en de tolwegen vermijdend. Tot we opeens op de grens van Belgie en Frankrijk op een roadblock stuiten. We kunnen niet meer verder en de Tomtom heeft alleen de mainroads van Europa omdat we op Frankrijk ingesteld staan. We rijden en rijden in rondjes, weten niet echt waar we zijn, kaarten van dit gebied hebben we niet. Erg als je zo afhankelijk van de tomtom bent geworden. Maar na een poosje rijden ziet de tomtom de weg weer en komen we uiteindelijk weer een heel eind op weg. Ergens in de rimbo bij het plaatsje Ury vinden we een slaapplaats in de tuin. We mogen gebruik maken van de verranda en de zomerkeuken en badkamer. Heel gastvrij. De eerste dag zit er op. De vakantie is begonnen.
De laatste loodjes
Bijna alles is in de kar, alleen onze persoonlijk tassen met kleding nog. De rest komt achter in de auto. De broodjes, het drinken enz enz. Niet vergeten straks nog even snel een paar flessen wijn erbij te gooien voor de eerste dagen als we aan het reizen zijn en niet direct een super in hoeven te duiken. En L zal vast nog wel een paar flesjes bier hier en daar willen verstoppen. En dan is alles klaar. Voor zover ik het nu kan overzien hoeft er niet zoveel achter in de auto. Maar ervaring leert dat dat altijd wat tegenvalt als het daadwerkelijk zover is. Dan komt er toch nog overal wat vandaan en voor je het weet zit het allemaal toch nog hutjemutje vol. Maar het lijkt dit jaar toch weer te gaan lukken. En natuurlijk mis ik halverwege de vakantie weer een kledingstuk en blijkt dat ik de helft van wat ik wel mee heb toch niet aandoe. Maar goed.. De pret zal er niet minder om worden. Nog één nachtje slapen. Gauw overal even met de stofzuiger langs en dan morgen de wc’s als laatste. En niet vergeten de koelkast. Alles wat mee kan, gaat mee (komt wel op) en met de rest verrassen we de buurvrouw 🙂
Estafette verzorging konijntjes
Gelukt, de verzorging van de dames is rond. Kwam net een achterbuurvrouw tegen en laat die nu pas 11 augustus op vakantie gaan. En natuurlijk wil zij op de konijnen passen. Nu maar even overleggen met de verschillende verzorgers wat handig is. Want het zijn er nu 4, misschien handiger om dat terug te brengen naar 3. Maar ik weet nu in ieder geval dat ze de komende weken liefdevol verzorgd gaan worden. Dat is toch een gehele geruststelling.
Weer nieuwe wordpress
Er is al weer een nieuwe versie van wordpress. Dus gelijk even proberen. Lijkt allemaal goed te gaan, maar natuurlijk niet alles. Maar dat begint volgens mij steeds meer aan de server te liggen, zodat op mijn to-do lijstje voor na de vakantie staat dat ik nu maar eens de site ga verhuizen. Naar een server waar ik maar weinig problemen met wordpress heb gehad. Behalve dat ik een klein dingetje moet aanpassen. Wat ik ergens had opgeschreven en wat ik nu weer kwijt ben. Verder natuurlijk na de vakantie de klus om alle andere websites weer te upgraden. Ik hoef me straks niet te vervelen in ieder geval.
Konijnenprobleem
Spreek net de buurvrouw, wanneer wij terugkomen van vakantie? Blijkt zij ruim een week voordat wij terugkomen op vakantie te gaan. Dat wist ik dus helemaal niet. Onze andere buren gaan ook al weg, een week voordat wij terugkomen. Dan maar een paar huizen verder, naar het vriendje van K. Die gaan 30 juli weg. Dat is dus 4 dagen voor wij thuiskomen. Blijven er nog wat gaten tussen die laatste en onze terugkomst. 4 dagen dat er dus geen oppas is voor onze dames achterin de tuin. Maar als het goed is komt de laatste buurvrouw( en buurman) zondag al weer terug. En dat zijn hele aardige behulpzame mensen. Dus buurvrouw 1 zal gaan vragen of zij buurvrouw 3 wil aflossen met de zorg voor de konijnen. Dit is voor het eerst dat er een probleem is. Altijd is er wel een van de directe buren thuis als wij weg zijn en kunnen voor elkaars dieren en post zorgen. Maar ik weet dat ook buurvrouw Wil de zorg wel weer zal overnemen. Alleen vind ik het jammer dat ik het zo laat hoorde, anders had ik zelf alles kunnen regelen. Zal voor een deel wel aan mij liggen. Toch niet goed gevraagd. Maar het lijkt allemaal opgelost. Woensdag komt Niels zijn instructies ophalen. Die is in de leeftijd van geld verdienen. We zullen dus wel een leuke beloning voor hem verzinnen. Het is toch 2 keer per dag er naar toe, loslaten, eten geven, water verversen, weer opsluiten en eten geven. Ach het zal vast wel goed gaan.
Er komt schot in
Vanmiddag een selectie gemaakt uit de foto’s voor de presentatiegids van de metamorfose van onze sportclub met de 4 nieuwe kunstgrasvelden. Er zijn meer dan 1000 foto’s door mij gemaakt en daar moet even een selectie uit. Op de vraag of iemand daar ook even naar zou willen kijken komt geen antwoord, dus dan zoek ik zelf, snel en vast niet de goede. Maar ze kennen de foto’s en hoeven alleen maar een nummer door te geven. Ik pik dus hier en daar wat foto’s. Zorg dat meneer A er niet op komt en meneer B juist wel, dat van alle velden er wel iets bij zit en van elke fase ook wat. Zo heb ik dus een leuke serie. Maar niet optimaal. Maar iedereen kan voor alles terecht op internet (www.vvbennekom.nl/onlinealbum/index.php?cat=8), dus waarom een completer beeld. Doe er de link maar bij. De andere fotograaf nog gezegd dat hij wat beelden moet schieten van als het echt af is, en die overdracht is daarmee ook af (hij heeft ook een lijssie van wat er allemaal nog geschoten moet worden). Nog even een mailtje naar de redactie en dan heb ik ook dat afgerond. Nu alleen nog verder pakken. Voor het gezicht heb ik al twee kratten in de kar gezet en ligt de tent er al in. Natuurlijk liggen de slaapzakken daar ook al en de stoelen enzo. Maar ook alle tassen van ons moeten er nog in en die zijn nu nog niet klaar. Ook de krat met eten enzo van dingen die we nu nog nodig hebben niet. Morgenochtend vroeg even met de stofzuiger door het huis. Straks de woonkamer even aan kant en dan lijkt het toch alsof er inderdaad hard gewerkt is hier in huis. Dat is er ook, maar op de een of andere manier is dat al heel snel niet meer zichtbaar. Morgenavond nog foto’s van de musical van groep 8, morgenmiddag nog 1 iemand van de vvb op de foto en dan ben ik klaar voor vakantie. En ik heb er nog steeds zin in!
Campings
Ik bel naar onze vrienden in Lavelanet. Volgende week zullen we daar zijn. Bij hun in huis is geen plek, maar dat vind ik alleen maar prettig. Ik sta liever op een camping en ga mijn eigen gang dan dat ik een paar dagen bij hen in huis zit. Dat vind ik dan niet echt vakantie. leuk om ze te zien, maar ik wil vooral ook mijn eigen gang kunnen gaan. Dus een camping in de buurt is wel zo handig. Ik vind een municipal in het stadje zelf en kijk op google earth. Ik vind de camping. Nu nog zoeken waar zij wonen. Ik tik de straatnaam in en hé wat leuk, daar verschijnt zelfs zijn naam bij een pijltje. Heb ik dat al eens eerder gedaan of hebben zij dat gedaan en is dat publiek zichtbaar. Grappig is het wel en ook handig, want nu zie ik dat ze op loopafstand van de camping wonen. Dus even bellen. De camping kennen ze sinds gisteren, ruim, schoon en zeker niet onaardig. De camping die zij in gedachte voor ons hadden is wat verder weg, ligt aan een meer en midden in de natuur. Tja. Ik spreek af dat we wel even gaan kijken, dat die aan het meer wel leuk klinkt, maar dat ik het veel leuker vind om op loopafstand van hun te zitten. Je hoeft niet met de auto, je hoeft niet allemaal tegelijk. Ik kan gewoon ’s ochtends even bij Ineke op de koffie, de jongens kunnen met hun kinderen afspreken. Ze kunnen makkelijk even bij ons langswippen. Ideaal. Dus snel een mailtje naar de camping of ik moet reserveren. Informatie van internet uitgeprint. Gezien dat hij ook nog eens heel betaalbaar is en redelijk ruime plekken heeft. Ik denk dat we over een week op die camping staan en ik heb er enorme zin in.
De nieuwe tent
Onze mooie rode vakantietent was echt aan vervanging toe. Dus toen er een leuke tent in de aanbieding was bij de Aldi (nog geen 100 euro) hebben we die gekocht. Ik heb net even gekeken hoe die in elkaar steekt. Wat zit er bij en wat niet. Er blijkt een grondzeil aan vast te zitten (is dat handig en kan dat los?) en verder een slaapcabine. Bedenkt me dat wellicht alle haringen bij de rode tent nog in zitten, dus dat moeten we nog even controleren. We willen hem nog opzetten, M en ik. Ik heb hem al losgehaald in de garage. Haha, we moeten hem dus iig weer netjes in elkaar vouwen. Ziet er wel leuk uit. Alleen over het grondzeil zit ik nog wel in. We hadden van dat doorlatende spul. Heerlijk, als het regende bleeft het nog redelijk droog en de vloer werd ook niet zo zandering. Ging er gewoon doorheen. Maar verder veel ramen en deuren, dus veel licht. Alleen de slaapcabines is afwachten. We hadden 2 driepersoons. Dit zijn 3 tweepersoons. Hopelijk pas alles er een beetje in (luchtbedden en bagage) of wel hopelijk passen er per cabine twee luchtbedden in. In de middelste kan dan wel de bagage. We zullen zien. Het ziet er wel goed uit en voor 100 euro moet je niet klagen. Ik krijg steeds meer zin in de vakantie.
Wat zullen we eten….
Die vraag stel ik elke avond. Pas was het ‘lasagna’, maakte niet uit welke. Gisteren was het ‘sla’ en vandaag was het weer ‘sla’. Niet gewoon sla uit een zakje of van een krop, nee die van de c1000. De maaltijdsalade. Er zijn twee smaken die behoorlijk in de smaak vallen. De ceasarsalad en de griekse salade. De eerste was er vandaag niet, dus dan maar de Griekse. K geeft er niet zoveel om. Voor hem ligt er nog wel een zakje gewone ijsbergsla. Maar er moet nog wat bij natuurlijk. Dus neem ik nog een bak macaronigroente mee uit het schap. Straks even licht opbakken, dan met een opgeklopt ei in de oven. Een heerlijke omelet. En voor morgen… nog niets in huis. Maar als we morgen weer zo hard werken dan mogen we ook wat gaan halen… vind ik.
Trots op mijn jongens
Vandaag mochten de jongens geen afspraken maken, maar gingen we werken aan de voorbereiding van de vakantie. De jongste ging in de tuin aan het werk. Ik had de rozen al gesnoeid, hij mocht de zooi opruimen. Daarna de konijnenren even uitscheppen (die beesten poepen tegenwoordig in 1 hoek van de ren buiten, maar dat komt gewoon op de stoep, bah) en de tuin aanvegen. Ondertussen is de oudste bezig met de fiets. Die moet nog even naar de fietsenmaker. Als hij thuiskomt gaat hij direct verder met van alles en dan komt er een telefoontje. Of ik met de auto naar de garage wil komen. Hij heeft de aanhanger al uit de garage gereden. De garage opgeruimd en de spullen uitgezocht. Als ik de aanhanger aan de auto hang, haalt hij nog even de laatste spullen die uit de garage achter ons huis naar deze verre garage moeten, zodat de kar in de garage achter ons huis kan worden gereden. Ik vind het ontzettend leuk om te zien hoe hij hier het initiatief neemt, meedenkt en ook verantwoordelijkheid pakt. Hij controleert de stekker, de lampen, eigenlijk van alles wat we normaal moeten aangeven, doet hij nu vanuit zichzelf. We rijden samen de auto naar huis, waarbij hij in de spiegel in de gaten houdt of er niets achter ons zit. Ik ben niet gewend met de kar te rijden en hij weet dat. Lief is ook als hij aangeeft waar ik heen moet, alsof ik dát ook niet zou weten. We rijden samen de kar in de garage (wat we normaal met moeite met 4 man voor elkaar krijgen). Ik besluit even lekkere broodjes te gaan kopen. Als ik terug kom zitten ze naa de tour te kijken. Maar de hele tuin is aangeveegd, alle rommel is opgeruimd. Ik ben vandaag enorm trots op mijn jongens, vooral ook op de oudste, die zich ook als oudste gedraagd. Verantwoordelijkheid en initiatief nemen. Geweldig.
Gezwicht
De jongens komen beide met een mooi rapport thuis. De jongste gelijk ook maar met 2 vriendjes. Natuurlijk moeten ze op de Wii. Het nieuwe spel is een succes. K wil de remote bij een buurjongentje gaan halen, zodat ze met z’n drieën kunnen spelen. Maar ze laten het toch maar evne bij 2 tegelijk. Dan gaan ze naar de oude basisschool van K om naar de generale repetitie van de musical van groep 8 te kijken. Ik besluit om even bij intertoys langs te gaan. Daar haal ik de laatste remote met Wii-play uit het schap. Ik kom tegelijk met de jongens weer thuis. K ziet het ingepakte cadeautje en wil weten wat het is. Een cadeautje zeg ik. Hij is helderziend. Hij kijkt me aan, pakt het pakje en roept tegen de jongens. Kom op, we gaan met z’n drieën tegelijk spelen.
En nu hebben ze een reuze lol beneden. Trefbal doen ze. Ik heb nog geen moment spijt van de Wii gehad. Kwamen de jongens vroeger vaak thuis en verdwenen ze achter hun pc (vooral de oudste) om wat te chatten enzo. Nu komen er vriendjes mee en zitten ze gezellig met elkaar op de bank en spelen ze met de Wii. Ik zie steeds andere gezichten. Hoelang de bank het gaat houden weet ik niet. Het lijkt wel of hij bijna doorzakt, maar ook dat is het waard. Gewoon weer gezellig vriendjes over de vloer.
Staatsloterij
Elke keer dacht ik er aan: een lot kopen, of een half lot of nog minder. Eén vijfde van 25 miljoen is toch ook nog een heel leuk bedrag. Gisteren was ik bij een makelaar en we hadden het over huizen. Moet ik eerst de jackpot winnen riep ik. Waarop ik gelijk bedacht dat ik dus nog geen lot had. Kon tot 13 uur zeiden ze. Had ik nog tijd. Natuurlijk weer vergeten. Balen. Zou je zien is het winnende lot gekocht bij één van de winkels waar ik af en toe mijn lot koop.
Gelukkig, het winnende lot is gekocht in Den Haag. Dáár koop ik zeker nooit mijn lot. Ik had hem dus toch niet gewonnen.
Ladies and gentleman – we’ve got him
De keuteltjes waren het zichtbaarste bewijs, maar ook de stukjes afgeknaagde wortel maakten duidelijk dat hij er weer was: De Muis. Dus gisteren maar weer de val van stal gehaald, stuk kaas erin, op scherp en wachten maar. Vanmorgen zat hij er in (of zij, dat zie ik niet zo aan een muis). Dus met de val op pad, stuk gelopen, tot het weiland een paar 100 meter verderop. Deurtje open muis eruit.
Die sprint gelijk het weiland in, maar als ik mij omdraai zie ik hem weer terugsprinten, de weg over, de tuinen in, richting ons huis???? Dus de val staat alweer op scherp. Zal straks eens even flink met de stofzuiger daar tekeer gaan (moet toch een keertje gebeuren) zodat nieuwe keutels direct gezien worden. Veel eetbaars is er niet voor meneer muis. Sinds vorig jaar zomer zit alles al in afgesloten bakken, want toen was hij/zij of een familielid ook al langdurig op bezoek.
(foto volgt)
Fotodrukte
Gisteravond overleg over de presentatiegids van de voetbal. Ik ben verantwoordelijk voor de foto’s. Ik maak ze waar nodig is, ik vraag ze op waar nodig is of besteed uit wat ik niet kan doen. Ik ben nooit tevreden over de foto’s en gisteren merkte ik dat dat onnodig was. Voor het eerst was ook weer iemand van het bedrijf die de gids kan maken bij de vergadering. Ik had wat foto’s gemaakt, vond ze zelf (natuurlijk) niet al te best, maar ze waren tevreden. Ik hoefde er zelf niets aan te wijzigen. Kon gewoon de RAW bestanden sturen en zij gingen er wel mee aan de slag. Geen punt. Moest alleen zorgen dat duidelijk was welke foto waarbij hoorde en wat of wie er op de foto stond. Als er van onze kant dingen gewijzigd moesten worden dan moest ik dat (natuurlijk) ook duidelijk aangeven. Ik ga dus straks een rondje bellen/mailen voor de laatste foto’s die gemaakt moeten worden. Ik heb al de foto’s die gemaakt zijn verzameld. Besloten dat ik snel even over de teamfoto’s heen ga en gewoon eentje pik die er wel leuk uitziet en waar de gezichten scherp van zijn. Bij sommige teamfoto’s is het kasteel namelijk scherp en de gezichten wat minder. Eigenwijze autofocus af en toe. Het gaat niet om awards, het gaat om een gids. Daar moeten geen stomme dingen in komen, maar helemaal perfect is ook niet nodig.
Leuk was wel een gesprek met een nieuwe opdrachtgever dinsdag. Hij had zich zelf aangeleerd om voor zichzelf 80% kwaliteit te leveren. De klanten ervaren dat namelijk als meer dan 100%. Hij maakte zich altijd druk om die resterende 20% die eigenlijk nooit genoeg was. Hij streefde (net als ik de neiging heb) voor iets dat voor hem 100% perfect moet zijn, terwijl er voor de klant absoluut die noodzaak niet is. Het moet wel goed zijn, maar die laatste 20% is vaak geneuzel. Een grassprietje wat niet helemaal goed op de foto staat. Wie ziet het? Ik!! en verder??? Niemand! Ga ik dus ook proberen. Gaan voor de 8, een heel mooi cijfer.