Katootjes krabbels

Telefoon gaat. Afgeschermd nummer, dus alarmbellen aan. Ik neem netjes op met voor en achternaam. Spreek ik met mevrouw’achternaam van L’? Nee u spreekt me… en ik noem mijn eigen naam nog een keer. Stilte aan de andere kant van de lijn. Woont er in dit huis wel een meneer of mevrouw ‘achternaam van L’? Jawel. Dan zou ik die graag even willen spreken. Nou, helaas, díe is niet aanwezig.

Zijn mensen nu echt zo doof? Neem je op met je naam, vragen ze of ze met een ander spreken. Tja, dan zou ik toch ook wel met die andere naam opnemen.. of niet dan?

Eindelijk weer een reactie van Vodafone. K zit al een hele tijd zonder mobiel, nadat vodafone zijn nummer had afgesloten omdat hij het niet gebruikte (beltegoed bevroren en geen zin om weer veel geld erin te stoppen wat hij niet verbelt). Ik boos want vodafone had niet even netjes een seintje gegeven dat dit stond te gebeuren en ook niet echt netjes, ze hadden ons ook niet op de hoogte gesteld van nieuwe opwaardeerregels, waarbij je met veel minder geld per jaar kunt opwaarderen (was 40 euro is nu 10 euro). Daarbij bleek ook nog eens dat we de telefoon van K niet simlockvrij konden maken omdat hij wellicht wel in maart 2007 was gekocht, maar pas in mei 2007 geregistreerd. Dus pas in mei kan hij simlockvrijgemaakt worden. Maar goed, na wat heen en weer gebel met vodafone en wat klachten en opmerkingen die kant op, kwam het aanbod van een nieuw prepaidpakket voor K. Natuurlijk is dat met een mindere telefoon dan die hij nu heeft. Na wat overleg krijg ik nu een mailtje dat ik elk prepaidpakket kan uitzoeken wat ik wil en dat ik daarop 40 euro korting krijg. Nu heb ik hele leuke telefoons gezien, dus dat gaat wel goed komen. Het enige nadeel is dat dat nieuwe telefoontje natuurlijk weer een simlock heeft en een jaar prepaid gebruikt moet worden (of 50 euro betalen voor direct simlock vrij) en dus naar K gaat. Volgens de klantenservice kan ik bi de vodafonewinkel op vertoon van mijn kassabon de telefoon van K gewoon simlockvrij maken. Dus dat gaan we dan maar doen. Die neem ik dan maar en over een jaar kijken we wel of we dan weer terugruilen of dat we het zo houden. We gaan er allebei op vooruit, want de telefoon die ik heb gezien is beter dan wat K nu heeft en die van K is stukken beter dan wat ik nu heb. Nu nog evne dat ouwe kreng van mij zoeken, want ik moet ze even bellen om de nieuwe telefoon te regelen.

Wat leuk, JPB volgt mij ook bij twitter. Ben dan ook reuzebenieuwd of hij een keer op mij gaat reageren 😉

Het is schitterend weer. Ik heb de jongens net de bank uit de garage laten halen om weer heerlijk in de tuin neer te zetten, maar hier in huis heb ik eigenlijk helemaal geen lekker plekje waar ik heerlijk in het zonnetje kan gaan zitten. Dus ik denk dat ik M ga vragen of ik de zitzal een tijdje op zolder mag zetten, zodat ik tussendoor heerlijk mijn leesachterstand kan inhalen in zijn zitzak. En als het bevalt, dan koop ik er zelf nog één van mijn rentepunten bij de postbank. Want in dit huis met alles op het noorden waar je kunt zitten en werken en alleen perongeluk (omdat we op de voorzolder een grote kapel hebben geplaatst) een beetje zon op de voorzolder (slaapkamer) krijg ik steeds mee de behoefte om heerlijk in de zon te zitten en te werken. Ik kan dat niet in het geheel in praktijk brengen, want de voorzolder is gewoon wat kleiner dan de riante werkkamer hier op zolder (noorden) en beneden hebben we nog wel een klein kamerte over,  maar daar kun je niet én een bureau in zetten én een heerlijke stoel oid om in te lezen en te ontstappen. Dus.. als het morgen weer zo zonnig is, sleep ik de zitzak naar boven en ga het uitproberen, want met wat sleepwerk heb ik vanaf de vroege ochtend tot de late middag zon door mijn 4 meter brede raam 🙂

Het was even spannend vandaag. Ik kon de hele dag thuis zijn behalve die 3 kwartier dat ik op school moet werken. Ik ga er dus zo laat mogelijk heen. Baal dan dat de kinderen nog later komen en vlieg als de bel gaat direct naar huis. Pfff gelukkig geen briefje in de brievenbus met een Helaas…. Ik ga naar boven om even bij mijn mail te kijken en direct hoor ik een dieselauto buiten. Ik kijk uit het raam en midden op de parkeerplaats stopt een wit bestelautootje. Er stapt één man met pakjes uit, kleine pakjes en een tweede man, ook met kleine pakjes. Die man voelt mijn blik, kijkt naar boven een zwaait dat hij zo komt :-)))))

Ik vlieg naar beneden en ga bij het raam staan. Daar ziet hij me staan en geeft weer een teken “ik kom zo bij u”. En ja, hij loopt weer naar zijn auto en komt er weer uit met een grote doos en komt daarmee mijn richting uit. Gelukkig dat ik niet ben blijven kletsen op het schoolplein, want dan had ik hem vast gemist en ontzettend gebaald. Maar nu staat hij op de tafel, die enorme grote doos. Zal ik hem uitpakken?? Zal ik ermee wachten tot de jongens thuis zijn?? M kan elk moment thuis komen, K pas na het zevende, wat tegen half 4 is. Nee, ik wacht dan maar tot K er ook is en dan…. stoelen aan de kant, tafels aan de kant Wiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii

Net even gespiekt bij Track en Trace. Het pakket is verstuurd en ondertussen al bij de pakketdistributie in Ede, da’s al erg dichtbij. Gauw even kijken of de buren thuis zijn, want ik moet een uurtje weg naar school. Het zal met toch niet gebeuren…..

Ik heb weer eens woeste plannen om gewoon mijn leven op orde en op de rails te krijgen. Zoiets als met mijn schoonvader helpt daar niet echt bij. Terug van mijn coaching had ik weer volop energie om van alles op te pakken, maar eenmaal achter de pc verval ik toch weer in klooimodus. Misschien maar even weer op een rijtje krijgen wat ik eigenlijk allemaal dan wil aanpakken en daarnaast nog even kijken wat ik nu morgen met de verjaardag van K ga doen. Niet dat we het uitgebreid zouden vieren, maar toch wel een beetje aandacht aan besteden. Wel/niet cadeautje?? Het lijkt zo banaal om nu naar L te mailen wat we K zullen geven en of ik dat morgen al zal doen of dat we wachten tot hij er weer is als het enige is wat hem daar bezig houdt de toestand met zijn vader is, en dat hij ver weg is en niet weet of hij moet terugkomen of daar gewoon moet doorgaan. Daarnaast lijkt het ook zo vreemd om een verjaardag te vieren als het verderop met opa niet goed gaat. Straks maar even aan K vragen, wat hij wil. Voor een kind is een verjaardag toch altijd nog belangrijker dan voor jezelf. Had ik maar een glazenbol waar ik de toekomst in kon zien. Ik kan niet zo goed tegen dingen waar ik niet van weet hoe ze aflopen en waar ik zelf ook verder aan kan veranderen (waar je dus maar gewoon moet afwachten)

Ondertussen weer terug van een weekend Drente waar ik ook regelmatig even bij mijn schoonvader op bezoek kon. TJa, wat moet ik ervan zeggen. De eerste keer dat ik er kwam verwachtte ik een oude, zieke, bleke man in bed aan te treffen. Dat oud zag ik wel, want mijn schoonva is op leeftijd, maar hij had een kleurtje en lag te slapen. Dat had hij twee nachten niet echt gedaan en bovendien had hij voor het onderzoek een roesje gehad. Hij probeerde wakker te blijven, maar het lukte hem amper. Ook ’s avonds had hij meer behoefte aan slaap dan aan bezoek. Iets wat ik mij kon voorstellen, want steeds als hij even lag te slapen kwam er wel iemand. Ik zag wel een zieke man, maar het maakte op mij geen verontruste indruk. Onderzoek bracht niets aan het ligt. Hij wilde niet eten, wel drinken, gaf geen bloed meer op en was vooral moe. Gisteren heb ik hem niet meer gezien omdat mijn schoonfamilie het beter vond dat ik bij licht en nog redelijk weer de tocht naar huis weer zou aanvatten. Uit het ziekenhuis kwam niet echt bericht waardoor ik langer zou moeten blijven. Iets wat ik had aangegeven te willen als het slechter zou gaan met mijn schoonvader. Nu ben ik thuis en komen er wisselende berichten. Spreek ik mijn schoonmoeder dan ‘geeft ze in het ziekenhuis geen hoop meer’, spreek ik mijn zwager dan moet ik dat opvatten als ‘ze hebben nog niet echt iets positiefs te melden. Het is stabiel, het gaat niet slechter’.  Ondertussen zit L in India en krijgt wisselende berichten op afstand. Moet hij terugkomen, kan hij blijven. Hij krijgt berichten dat het niet goed gaat maar geen advies om al naar huis te komen. Het laatste bericht is dat het iets beter gaat. We klampen ons er maar weer aan vast. Ik merk wel dat ik iemand ben van de positieve inslag. ‘Hij heeft alweer ietsje gegeten’ is voor mij, joepie het gaat de goede kant op. Mijn schoonmoeder ziet het allemaal wat zwaarder in. Lastig om daar het midden in te vinden. Ondertussen heb ik voor mezelf besloten het terug laten komen van L van hen af te laten hangen en dan vooral van de dokter. Zolang hij het niet nodig vindt, gaat het de goede kant op. En daarnaast, ze kunnen niets vinden. Foto’s zijn goed, bloed is goed, HB is goed, bloeddruk is goed… Steek ik mijn kop in het zand??