Katootjes krabbels

Net terug van boodschappen doen en de jongens aan het werk gezet in hun eigen kamer. Nu moet ik natuurlijk ook het goede voorbeeld geven, dus voor vandaag:

• mijn werkkamer opruimen:
  • tijdschriften uitzoeken en gelezen tijdschriften in de juiste bakken doen
  • boeken weer netjes op hun plek en te lezen boeken op een net stapeltje
  • werkblad leeg en ontdaan van allerlei stofjes en kruimeltjes
  • post opruimen en actiepost even op een zichtbaar plekje leggen
  • zak met plastic afval naar beneden
• slaapkamer opruimen en zuigen
• badkamer
• woonkamer

En dat moet het maar weer even zijn

Het is nog vroeg als de telefoon gaat. De eerste gedachte is dat dat niet klopt want de jongens hoeven niet te voetballen dus ze hoeven ook niet te bellen dat iets is afgelast. Met die gedachte neem ik de telefoon op. Het is mijn schoonmoeder. Goh, jij bent er lekker vroeg bij, zeg ik haar. Maar dan reageert ze dat het nooit goed is als iemand zo vroeg belt. Dan pas realiseer ik mij pas goed, dat ma nooit zomaar vroeg zal bellen en dat het dus inderdaad niet voor de voetbal is. Maar dat pa in het ziekenhuis ligt met waarschijnlijk een maagbloeding. Dat ze hem er gisteravond laat naar toe hebben gebracht en dat hij vandaag onderzocht wordt. Dat ma weer naar huis is gestuurd is vast een goed teken, want anders was ze daar wel gebleven. En een maagbloeding, dat is toch ook niet echt levensbedreigend. Het dringt nog niet echt tot me door. Maar als ik op internet kijk bij maagbloeding dan zie ik dat het meeste bloed via de ontlasting wordt weggewerkt en dat alleen bij grote bloedingen ook bloed wordt gebraakt. En hij heeft bloed gebraakt – maar was verder nog wel bij, alleen wat bleekjes. Maar dat er ook (slag)aders in de slokdarm kunnen zijn gesprongen. Even het onderzoek maar afwachten, maar ik begin mijn twijfels toch de krijgen bij maagbloeding. Het maakt me niet geruster eigenlijk.

Bel zoon even op, wanneer hij van zijn werk thuis komt (nu) en of hij al gegeten heeft (nee) en of hij geld bij zich heeft (ja) en of hij dan even bij de chinees langs wil gaan om eten te halen (ook ja).  Ik trek mijn ‘ik hoef lekker niet meer weg’-broek aan. Wat een luxe. Oh en of hij natuurlijk wel het geld straks terug krijgt. Nee hij trakteert niet 😛

Morgen pizza en de buuv komt ook eten. Wel zelf samenstellen, want ja, zulke rijk gevulde kun je nu eenmaal niet in zo’n vierkante doos kopen. K verheugt zich er al op. Straks even een lijstje samenstellen met de jongens. Mmmm smullen morgen dus. En ruimte houden voor de toetjes. Buuv maakt chocolademouche, want gewoon alleen komen eten en niets meebrengen, dat kan ze niet en wij zeggen geen nee tegen haar echte belgische chocolademouche. Straks maar eerst even op de dansmat, wat precalorien kwijt raken.

Buiten rijden wat auto’s heen en weer op de parkeerplaats. Ik blik eens naar buiten. Een buurman heeft een soort kampeerbusje. Aankomen rijden waarschijnlijk, neergezet en verder niet meer opgelet. Naast hem komt mijn buurman met zijn auto. Twee auto’s nu daar, maar op drie plekken. Verderop staat een andere grote bus – tja daar kan ook geen auto meer fatsoenlijk in het vak ernaast parkeren. Veel van mijn buren hebben meerdere auto’s en dat allemaal op een parkeerplaats die is berekend op minder dan 1 auto per huis. Jammer dat mensen dan te lui zijn om hun auto zo neer te zetten dat we met elkaar optimaal gebruik kunnen maken van alle plaatsen. Ik kijk nog een keer uit het raam (het sneeuwt en ik verveel me iets, ofwel ik probeer zin te krijgen in iets te doen). Mijn buurman is weer weg, de auto van een andere buurvrouw ook (zij heeft een eigen oprit waar ze haar auto neerzet) waarschijnlijk heeft mijn buurman de auto alleen even slordig neergezet zodat de andere buurvrouw er netjes uit kon. En hé, daar komt de eigenaar van de kampeerbus aan met een andere auto. Hij loopt naar zijn huis, kijkt naar zijn kampeerbusje, loopt terug, gaat in de auto zitten en zet hem netjes in het vak. Goed zo! Was iedereen hier in het hofje maar zo hoflijk.

Ik krijg een flits – even over op mjin blog schrijven – denk ik. Ik start de editor op, zet mijn vingers op het toetsenbord en weet absoluut niet meer waar ik over wilde schrijven

Gisteravond was ik uitgenodigd door het GreenTeam voor een voorstelling van de film Our Daily Bread. een documentaire over onze voedselproductie. Heel confronterend, want onverhuld in beeld kwam hoe ‘wij’ met onze dieren om gaan. Kuikens die behandeld worden alsof het pluche bolletjes zijn waar je mee kunt gooien en smijten. Kippen die ‘opgezogen’ worden voordat ze naar de slachterij gaan en hoe het er daar aan toe gaat wil je helemaal niet weten. Koeien die klaar staan om hun genadeschot te krijgen zien hun dooie makkers langskomen. Paprika’s en tomaten worden zorgvuldig geplukt en voorzichtig in een kratje gelegd. Natuurlijk was het ook een eenzijdig beeld. Alles wat in beeld kwam leek geautomatiseerd. Er waren weinig mens/dier contacten waarvan ik weet dat ze er wel zijn. Ik ken genoeg boeren om te weten dat zij wel met hart en ziel met hun dieren werken. Jammer dat dat niet in die film te zien was. Toch is de film een goed discussiestuk. Willen we dit? En wat zijn de gevolgen als we dit niet willen. Kunnen we op een traditionelere manier de hele wereld voeden? En wat gaat dat kosten? Maar toch – de omgang met de dieren in deze film blijft je bij. Het dier is geworden tot een productiemiddel. Gelukkig dat er buiten de film ook nog een ander beeld is, maar vervreemdend en confronterend blijft het.

Er is een valk, buizerd of andere roofvogel in de buurt. Hij heeft al een keer een duif tegen K’s raam gegooid en ook bij andere huizen is hij al gesignaleerd. Vaak is er een knal tegen de ruit en dan een hoop veren. Bij de buurvrouw (een weekendje weg) ligt vandaag een hoop veren in de tuin. Mij ís verzekerd dat de konijnen echt te groot zijn voor zo’n vogel, maar ik laat ze toch maar even lekker in hun ren. Bovendien is er buiten de ren nog niet echt veel gras nog. Maar ik ga toch eerst bezinnen hoe ik zorg hoe deze moordenaar niet in ons bescheiden achtertuintje op knijnen jacht gaat.

Ik voel me weer helemaal terug in de tijd. Wat ontbreekt is het vissennet, de kaarsjes en de kraak in de muziek. Ik hoor Yes en Pink Floyd, David Bowie en nog veel meer. Als ik mijn ogen dicht doe dan ben ik weer op mijn andere zolderkamertje onder de hanenbalken. Mijn platen draaien op de hele oude pickup van mijn opa. Aan de balken hangt een vissennet, naast me staat mijn chinese theepotje met één of andere thee op mijn antieke theelichtje en natuurlijk is het amper licht op mijn kamer, maar sfeervol donker. Ik ben heerlijk een boek aan het lezen of lig te kletsen met een vriendin. Of ik waan mij op de kamer van mijn zeer leuke buurjongen. We hangen naast elkaar op bed (verder niets, want ja, als meisje begon je nooit en hij wist geloof ik ook niet hoe te beginnen, maar het was altijd wel zeer gezellig), alleen een kaarsje aan en op zijn pickup ligt Pink Floyd (Echoes  – Meddle), Yes (Yessongs) of Genesis (toen Peter Gabriel nog zong). Was is Arrow Classic Rock toch een geweldige zender.

Het is weer voorjaar en dús de kinderkledingbeurs. Bij de vorige beurs al aangegeven dat ik wilde stoppen. ‘Ja, ná de volgende beurs toch? De komende beurs doe je toch gewoon mee?’. En ik, de druif, de oen, de slapjanus enz enz… zie dus Ja, terwijl ik heel hard NEEEEEEE dacht. En ik heb bewondering voor de dames van de beurs die gewoon zeggen (of mailen) dat ze het te druk hebben en de beurs er dus niet bij kunnen hebben en dus gewoon stoppen of niet zo vaak komen. Ik voel me schuldig als ik een keer echt niet kan (zoals volgende week) en vanavond sleep ik mij er dus weer heen terwijl ik veel liever naar onzin op de buis zou staren.

Het moest gewoon nog een keer gebeuren: de dvd van de musical van groep 8 afmaken en verspreiden. Ondertussen zijn de eerste de deur uit. Gewoon standaard gebrand, niets bijzonders. Maar ik merkte dat hij dan gewoon gelijk begint te spelen, dus ondertussen ben ik bezig met een versie waar een menu voor zit. Verder niet. Het ding heeft me voldoende tijd gekost en het is me ook maar toegeschoven. Niet dat ik het niet wilde…. maar door het wegvallen van het geluid halverwege en het helemaal weer opnieuw alles moeten binnenhalen, heb ik er wel genoeg van. Nu een nieuwe image maken en dan straks een DVD met menu in de doosjes. Het is nog lastig iedereen te bereiken, maar je merkt gelijk welke kinderen nog wel contact met elkaar hebben. Je mailt de ene en gelijk krijg je van een ander een verzoek om vrienden te worden op hyves, want via hyves kan ik een hoop van de kinderen bereiken.  Maar straks dus weer een langlopend project af 🙂

We krijgen met de hele rij nieuwe dakgoten. Vandaag beginnen de mannen met het werk. Zo’n twee meter van me af zit één van de kerels de oude goot te slopen met een soort van slijptol of zo. Net of ik bij de tandarts zit. Ik moet nog naar de garage, want regelmatig knipperen mensen naar me. Er is vast iets met de lichten en ik zie het niet. Goed om nu even te doen. Rot herrie. En vooral de associatie met het geluid bevalt me niet.