op pad naar geluk
Het jammere van WordPress in combinatie met mijn kennis van PHP is dat je afhankelijk bent (een soort van) van de templates die op internet te vinden zijn. Ik probeer dan met wat verandering van kleur en wat plaatjes het log een beetje ‘mijn’ te maken. Maar dan is het weer te zoet, en dan weer te saai en dan weer……
’t is het nog niet helemaal, maar ’t komt vast nog wel een keer…..
Het was gisteren druk bij vv Bennekom. De C1 speelde uit, kon winnen en dan promoveren. Het 1e heren team en het 1e damesteam speelde thuis. Dames1 was kampioen als ze zouden winnen. De dames speelde op het veld naast de heren (die op het hoofdveld speelden). De heren bakten er niet veel van en na een minuut speeltijd klonk er al gejuich vanaf het damesveld. De aandacht wat verdelend klikte ik wat foto’s bij de heren en door het hek bij de dames. Daar stond het al rap 3-1- feest dus. De heren kwamen 0-2 achter, maar wisten toch nog tot 2-2 gelijk te trekken. Tegen het eind van de wedstrijd ging ik richting damesveld, waar na het laatste fluitsignaal de feestvreugde losbrak: bloemen, zoenen, tranen en champagne. Bij de tocht naar de kleedkamers kwamen we langs de kleedkamers van de heren. Een paar lagen er buiten op het talud, de rest stond onder de douche. Waar waren de felicitaties? Waarom stonden ze daar de dames niet op te wachten of beter, waarom waren ze niet na hun wedstrijd richting damesveld gekomen om het feest mee te vieren?
Zelfs later in de kantine kon er amper een felicitatie af. Het was kennelijk te moeilijk om even de ivoren toren uit te komen. En dan vinden de heren het gek dat er tijdens hun wedstrijden ook wat minder belangstelling komt vanuit de andere teams? Heren daalt neder en wordt echt lid van onze vereniging!
Gisteren was de bergrace by Night. Vanuit Wageningen liepen rond de 300 scholieren 5 km naar Ouwehand Dierenpark. Initiatief van deze actie lag bij Gerard Nijboer (links), die de kinderen wat meer aan het rennen wil krijgen, onder de kreet Run2bfit, fun2bfit. Onze oudste (rechts) liep mee. Hij werd van de jongens in zijn leeftijdscategorie 9e en op het geheel van de 5 km 12e. Dat is toch iets om trots op te zijn?!
Alleen jammer dat deze ouders hem onderweg wilden ondersteunen, ik hem in het donker nog net op het laatste moment herkende en zijn vader hem niet gezien heeft en we dús te laat bij de finish waren (klimmen hoor met de fiets de Grebbenberg op). Maar het mocht de pret (en de trots) niet drukken.
Het uiterlijk van je log is toch zoiets als kleding?? Je hebt niet elke dag hetzelfde aan toch? Dus ook het log weer even ander jasje. Tot ik zelf iets heb gemaakt, iets eigens…. of toch weer ergens wat anders vind 😉
Vorige keer bij de ADHD-doelengroep kwam een nieuwe deelnemer, een student, iets met economie en bedrijfsleven, rugbyshirt en wat ballerig. De sessie was redelijk heftig, want eén nam afscheid en een ander, tja, is dus redelijk moeilijk. Enfin, aan het eind van de sessie vroeg de begeleider wat hij er van vond. Daar kwam meneer hoog van de toren, zoiets dat dit toch niet zijn niveau was en dat hij hier niets aan had en nog wat bla bla. Hij kwam niet meer. Meneer had na één keer zijn oordeel klaar. Afgesproken werd dat hij het nog een keer zou proberen en dat hij zou bellen als hij niet kwam. Hij weg en we keken elkaar aan. We moesten aan Friends denken waar regelmatig wat gebeurt en dan vliegen de flappen over tafel, want natuurlijk is er gewed. Vandaag was de nieuwe er inderdaad niet meer, had ook niets van zich laten horen. Dus kwam er uit een tas met een grote grijns koekjes en…… en hele zak muizen en kikkers. en wat er over was, mocht ik meenemen en elke dag één. Ze zijn al op 🙁
Vandaag had ik weer de ADHD doelengroep. De groep is wat uitgedund en nieuwe mensen blijven niet lang. Kennelijk zijn we een eng groepje. Sinds kort ben ik het daar wel een beetje mee eens. Een poos terug deed een nieuwe deelneemster had intrede. Verscholen in een hoekje deed ze haar verhaal. Haar doel was haar slaapritme weer op gang te krijgen. Meer wilde ze nog niet, want dat moest eerst gebeuren. Verder kreeg ze hulp in de huishouding, thuisbegeleiding en sprong haar moeder in. Meer wilde ze niet, want dat zou toch niet lukken en bovendien kon ze de rest pas op orde brengen als ze gewoon weer sliep. In het begin kijk je dat aan en heb je nog wel wat compassie met iemand, maar elke keer had ze zich niet aan de gemaakte afspraken gehouden en ze straalde een soort trots uit. Natuurlijk een masker, maar na een paar keer dit te hebben aangegeven veranderde er weinig. Daarnaast had ze geen oor voor anderen en als een echte ADHD-ster onderbrak ze telkens het verhaal van een ander. Dat is ergerlijk en gaat irriteren. Maar ze straalt iets zieligs uit, erger nog dat ventileert ze ook voortdurend, dus je wilt er niet opeens hard tegenin gaan. En dat kost energie, dat inhouden.Lees verder
Het is woensdagmiddag dus de jongste gaat bij een vriendje spelen. Als hij vertrokken is op zijn fiets, ga ik weer boven aan het werk. Plotseling gaat mijn hart als een gek tekeer en zit ik te trillen op mijn stoel. Zou er iets….. en dan stel je voor dat er iets…… Maar we zijn nu een half uur verder en ik heb geen gierende sirenes door het dorp horen gaan en het vriendje heeft nog niet gebeld waar hij toch bleef. Loslaten, het is soms echt moeilijk.
Ik krijg te doen met de mensen die in de buurt van schiphol wonen. Wat er op het moment aan de hand is weet ik niet, maar straaljagers, vliegtuigen en van die heerlijke legerhelicopters zijn nu al voor de tweede dag hier de rust aan het versturen. Continu vliegen ze over. Ik neem aan dat het tijdelijk is, maar je zal er maar elke dag tussen zitten.
Het geeft een beetje een angstig gevoel. Wat doen die vliegtuigen daar, waarom vliegen ze hier heel de tijd rondjes?
En waar kan ik nu eigenlijk zoeken op internet wat dit gerommel in de lucht betekent? Als bewoner van een streek zou je toch eigenlijk op de hoogte moeten worden gebracht als het leger een paar luchtoefendagen in gepland heeft. Ik onderga het nog maar even. Hopelijk is het straks weer gewoon rustig.
Het is al weer bijna 2 weken geleden. Weekend verjaardag van de jongste zoon, druk druk druk en maandag lekker weer aan het werk. Dan het onweer, gauw de stekkers van de computers eruit en toen geen windows meer. Dat was maandag, dinsdagmiddag een hele leuke middag bij Paradigit en daarna om toch nog wat gegevens te redden bij de systeembeheerder op school. Dinsdagavond beginnen met format c: en daarna windows weer opnieuw installeren, en office en alle macromedia programma’s. Om er achter te komen dat de CD waarop ze staan niet goed meer is en ondertussen is het alweer donderdag. Nieuwe pagemaker besteld en Acrobat en gemaild naar Macromedia, dat ik de installatiebestanden niet meer kan downloaden en dan is het alweer vrijdag. Tussen alles door nog even kinderfeestje en vrijdag moest het programmaboekje van de voetbal eruit, met de nieuw bestelde Pagemaker en een Acrobat die toch maar niet geinstalleerd wilde worden. Dan is het zaterdagochtend en lonkt een redelijk rustig weekend.Lees verder
Binnenkort ‘moet’ ik weer. Een feestje met een stel niet al te makkelijk in het gareel te houden, net-tieners. Vorige jaren kon ik nog een beroep doen op L. maar die zit de komende weken op de woensdag vol en de zaterdagen liggen voor de kids vaak ook wel moeilijk. Dus neem ik de moedige stap en probeer het alleen. Dat wil zeggen, hier in huis ben ik alleen, als ouder/begeleider, maar via internet heb ik hulptroepen ingeroepen. Via Hexos. Daar kun je een spel bestellen en via internet en telefoon zorgen zij dan dat de kinderen ongeveer drie uur op missie zijn, als spytives. Het lijkt mij ontzettend leuk en K. ook (het is zijn feestje). Ik ben daarnaast ook ontzettend nieuwsgierig. Ik wacht nu met spanning op de bevestiging, dan kunnen de uitnodigingen weg. Ik hoop dat de andere jongens het ook leuk vinden. Ze zijn af en toe wat verwend, met lasergamen en andere ‘iedereen het huis uit en laat een ander ze maar vermaken’-feestjes. Nu is dit gedeeltelijk natuurlijk ook door een ander verzorgt, maar als de kids gaan klieren, sta ik er wel alleen voor. Maar ik heb er wel alle vertrouwen in.
Gisteren een leuke en leerzame cursus gevolgd over het zodanig maken van websites dat ze ook makkelijk op internet gevonden worden. Daarbij werden de eigen websites onder de loep gelegd, ook de mijne dus. Een website die ik even snel heb gemaakt, omdat mijn adres was doorgegeven aan iemand die wel een website wilde. Tja en dan moet er iets staan natuurlijk en wat er stond was toen echt niets. Dus toen even snel dit gemaakt met het idee het *snel*Â te wijzigen en echt iets leuks/moois enz te maken. Maar toen kwamen er reacties. Dat de site zo fris en helder oogte, duidelijk was, mooi, leuke kleuren enz enz. Heel veel redenen om dan maar niets aan die site verder te doen….. tot gisteren. Want door het oog van deskundigen deugt er dus van alles niet aan die site: geen duidelijke navigatie, kleurencombinatie niet echt makkelijk voor mensen die kleurenblind zijn, te weinig tekst enz enz. Dus nu dub ik. Proberen deze site zo aan te passen dat het op dat gebied wel beter is? of toch een keer beginnen aan het ontwerpen voor een echte eigen site? En wat doe ik dan met alle positieve reacties op deze heldere vormgeving? Ik ga er eens heel goed over nadenken en achter de schermen puzzelen.
Al jaren werk ik als vrijwilligster bij de kinderkledingbeurs hier in het dorp. Twee keer per jaar verkopen we tweedehands kinderkleding. Af en toe brengt iemand ook wat eigen kleding mee, die dan gretig door vele van ons gepast wordt en daarna van eigenaar wisselt. Maar dit is sporadisch en zo zoeken we af en toe naar een leuke oplossing om onze eigen kleding uit te wisselen. In de NRC-next lees ik het, een swaparoo. Een groep dames met ongeveer dezelfde maat komt bij elkaar en neemt kleding mee die niet meer past, niet meer leuk gevonden wordt of die al een tijdje niet gedragen is. Deze kleding wordt op een hoop gegooid en iedereen toont de eigen kleding, vertelt er eventueel wat bij en de andere kunnen dan aangeven of ze het wel of niet willen hebben. Sommige kleding is ook door de andere niet meer gewenst en kan eventueel naar een goed doel, de andere kleding wisselt van eigenaar. Het lijkt me in ieder geval een gezellig avondje met veel lol en de mogelijkheid op een nieuwe garderobe. Ik ga het in ieder geval bij de dames voorstellen. Jammer dat ik pas kritisch door mijn eigen kleding ben gegaan en een heleboel richting Hongarije heb gestuurd. Maar wellicht komt er toch weer wat leuks van de andere binnen. Swaparoo – iets om te onthouden dus.
Zaterdag speelt het eerste thuis, wat altijd betekent dat ik vrijdag het programmaboekje maak. Maar morgen niet, want dat moet ik al vroeg op pad. Dus ik heb het nu al helemaal klaar en als PDF opgestuurd naar de drukker. En ik heb met iemand van het bestuur afgesproken dat hij contact op neemt met de drukker of het wel of niet gedrukt kan worden (dit ivm aflastingen enzo). Natuurlijk heb ik ook ergens het Pagemaker bestand neergezet, zodat de drukker daar bij kan. Want ik zal maar ergens in het Noorden zitten en ze zullen me maar bellen dat er toch wel een hele storende fout is ontdekt. Dan kunnen ze dat in ieder geval wijzigen. Maar het zit me niet lekker, dit loslaten. Het liefst kijk ik het zelf nog tot de uiterste deadline tig keer door.
De telefoon gaat en als ik opneem begint een Engelse Brenda mij te vertellen dat ik iets gewonnen heb. Dat iets kan ik niet helemaal volgen, maar het zijn er wel meer dan 200.000 begrijp ik. Om die prijs los te maken, moet ik even op de 0 van mijn telefoon toetsen. Opeens gaat er een hele grote bel rinkelen, en misschien wel meer. Was het niet zoiets als ‘als je op die toets drukt, wordt je doorgesluisd naar een of ander ver eiland en schrik je je te pletter van je telefoonrekening’??? Ik weet een andere toets, een betere denk ik – de ‘verbreek heel snel deze verbinding’-toets.
Langzaam aan ben ik al onze videobandjes aan het digitaliseren. Gelukkig doet onze oude camera het nog steeds. We hebben een nieuwe digitale omdat deze wat onbetrouwbaar begon te worden, maar hij laat me nog steeds niet in de steek. Dus bandje erin, via de tv-kaart opnemen, een beetje editten in Pinnacle en dan op DVD. Omdat L toch steeds weg is kan het opnemen op zijn computer. Het geluid zacht op de achtergrond, zodat ik de voortgang een beetje in de gaten kan houden. We zitten nu zo’n 11 jaar terug, 1995. K. is net geboren en M. is 3 en continu aan het babbelen. Een klein propje met een bolle toet. Lijkt in bijna niets meer op de steeds langer wordende slungel. Het enige herkenbare is het sabbelen. Zodra hij de kans krijgt, steekt hij nog steeds heerlijk twee vingers in zijn mond en kan er dan nog net zo dromerig bij kijken.
