Er zijn van die momenten dat ik in de spiegel kijk en denk… he… mooi meissie. Mooi slank lijf, mooie witte krullen en een vrolijke lach. En dan vraag ik mij af waarom er dan ook van die momenten zijn dat ik in de spiegel kijk en dat dus niet zie. Dat ik anderen nodig heb die heel overtuigend kunnen zeggen dat ik er mag zijn. En ik weet dat ik daar gewoon vaker naar moet luisteren. Maar het is zo moeilijk, als je in het verleden zo veel genegeerd en niet gezien bent. Dat je aanwezigheid getolereerd werd omdat ik gelukkig wel een stel meiden in de klas had die vonden dat ik er gewoon bij hoorde. Maar het was nooit vanzelfsprekend. En pas nu krijg ik weer wat zelfvertrouwen en durf ik mij weer wat meer aan mensen bloot te geven en te zien dat ik mensen om me heen heb die me mogen en van me houden…gewoon, zoals ik ben. Die vinden dat ik er gewoon mag zijn. En langzaam leer ik daar meer vertrouwen in te hebben en er meer van te genieten.
Boos? Nee… verdrietig
Ik had vandaag een besluit genomen.. of eigenlijk gisteren al. Ik ben een ontzettende pleaser.. .ik wil het graag anderen naar de zin maken, maar daarmee stel ik mezelf vaak achter. Ik ben gevoelig voor sfeer.. nadeel van een HSP-er. De sfeer moet goed zijn, er moet harmonie zijn. Is die er niet, dan voel ik mij ongelukkig. Maar voor vandaag had ik mij voorgenomen om eens duidelijker te zijn. Niet af te wachten op actie, maar zeggen wat ik zelf wil. Voor mezelf opkomen heet dat geloof ik.Lees verder
Ontmoetingen uit een ander leven?
Het is al weer een paar jaar geleden dat ik op een bijeenkomst was bij Itaka.. december 2012.. een bijzondere avond. Het was immers het einde van de maia kalender en ook het einde van de aarde? We zijn er nog steeds, maar de avond was bijzonder. Hij was al een tijdje aan de gang toen er een man binnenkwam. “He, wat leuk, jij ook hier.. hoe gaat het?” Het kwam er bij mij natuurlijk uit. Deze man kende ik. Ook zijn reactie was natuurlijk…”Leuk dat jij er ook bent.. het gaat goed”.. waarna we een hele tijd bezig zijn geweest met uit te vogelen waar we elkaar van kenden. Maar daar kwamen we niet uit. Ondertussen waren er allerlei oefeningen en als vanzelfsprekend deden we die met elkaar. Het gevoel dat de wereld om ons heen zou kunnen instorten. Wij hadden elkaar weer gevonden. Een heel bijzonder gevoel.Lees verder
gespleten persoonlijkheid
Ik ben met mezelf in overleg. Het voelt goed te uiten dat ik in tweestrijd ben. Ik voel de liefde stromen en wil er iets mee… maar het helemaal zijn gang laten gaan in de momenten die er zijn voelt als een soort van verraad. Ik merk dat het belangrijk is dat ik haar straks recht in de ogen kan kijken. Kan zeggen dat ik hem inderdaad erg leuk vindt, maar PUNT. Ik hoop dat dat ruimte zal geven om straks meer te hebben dan de kleine ontmoetingen in het zwembad die ik koester. Hoe spannend het ook af en toe is… het meest genoot ik nog van een heerlijk gesprek in de zon op de rand van het bad… dáár zou ik meer ruimte voor willen hebben. Een afspraak en gewoon met elkaar kunnen praten, naar muziek luisteren, stuk wandelen, naar een concert, rijden in de bus. Van elkaar genieten op een manier die mag. Ik wil niets liever.. want de rest is eiland en eiland is wat we niet willen. Maar het hart laat zich niet altijd uit schakelen. Maar ik hoop dat ik er sterk genoeg voor ben. Dat ik de liefde kan laten stromen op een manier waar we verder mee kunnen.. de spanning er af. Met open ogen en een eerlijk hart.Lees verder
Bij mezelf blijven
Het leven lacht, het leven heeft lief.. ik geniet met volle teugen. De kleine dingen, de kleine aanrakingen… alles geeft me zo het gevoel dat ik volop leef. Ik weet dat ik dicht bij mezelf moet blijven en dat ik dat moet bewaken.
Dit nummer van Annemieke past hier goed bij… heerlijk blijven genieten, maar waakzaam zijn en vooral….. bij mezelf blijven…
Lees verder
two hearts beat as one
Voelen
“Ik wil nog even een knuffel”.. zei ik.. en ik kreeg er een. Het was een bijzondere.. knuffels zoals deze moet je voelen.. energie die stroomt van hart naar hart, die je vult met een heel fijn gevoel van er mogen zijn en geliefd zijn.. pure blijdschap. Knuffels die ik koester, omdat alles in deze knuffels zo ontzettend oprecht en gemeend is.Lees verder
Eenzaamheid
Manlief in het buitenland voor 3 weken. Het is stil in huis. Af en toe een appje, en soms even bellen. Er is tijdverschil en er is zijn werk daar en mijn werk hier. En dat voelt eenzaam. In de ochtend is er even afleiding. Dan zijn er de baantjes in het zwembad en het contact wat ik koester…. maar als ik thuiskom is daar de eenzaamheid. Het ene contact wat ver weg zit en het andere contact wat er niet mag zijn, behalve die paar minuutjes tussen de baantjes door. Wat bijzonder eigenlijk dat in zo’n korte tijd, met zo weinig contact iemand zo belangrijk kan worden.
Contact en toch weer niet
Joehee, het zwemseizoen is weer begonnen en we trekken de baantjes weer door het bad heen. Het zwemmen is heerlijk, ik vind het een heerlijke sport, zo door het water bewegen. Even nagerekend is dit al mijn 17de seizoen dat ik zwem. De jongste was 5 toen hij zwemles kreeg en ik tegelijkertijd ook maar mijn baantjes zwom. Iets met solidair zijn met je kind.. hij uit het warme bed in het koude bad.. dan ik ook. En toen hij eindelijk na 3 seizoenen zijn diploma’s had was ik ondertussen verslaafd. Zo’n drie keer per week toch minstens wel zwemmen.. tot de school weer begon en het bad weer dicht ging.Lees verder
De strijd
Het is begin februari 2015 als de knop omgaat. Broer en schoonzus zijn al heel wat kilo’s kwijt en nu begint mijn zusje ook al met lijnen met het zgn 5-2 vasten dieet. Lijkt met niets, 2 dagen amper eten. Dan zit je vast de hele dag aan eten te denken.. maar daarnaast 5 dagen mag je wel gewoon eten en als ik eenmaal hard aan het werk ben, dan denk ik vaak pas tegen 5 uur aan mijn lunch.. ff doorzetten en dan is het gewoon tijd voor het avondeten.. dus waarom niet proberen… en zo geschiedde…..Lees verder
Time flies
Op facebook kom ik een uitnodiging voor Woetstok tegen. Het brengt me 10 maanden terug in de tijd. Ik had een aankondiging gezien op facebook en we besloten er ’s avonds nog even heen te gaan, nadat we terug waren gekomen van een ander feestje. Helemaal vergeten dat ik eigenlijk had beloofd op te passen op de buurkinderen. Die avond stond er iemand heel vriendelijk naar mij te zwaaien. Hij leek mij te kennen en ach.. zijn gezicht kwam me ook niet helemaal onbekend voor, maar plaatsen… nee dat kon ik hem niet. Maar goed.. even er op af en goh.. jullie ook hier (en dan ondertussen… OMG wie is dit nu toch en waar ken ik hem van). Het was snel opgelost, want een opmerking over het… mij een keer zonder badmuts en dus met krullen zien… bracht gelijk licht.. JA… donkere zwembroek met oranje streep.. komt aanlopen, legt handdoek altijd op dezelfde tegel neer, springt in het water.. doet ff brrr en begint te crawlen.. OP MIJN STREEP.. en wie mij in het zwembad kent weet dat MIJN streep heilig is en dat ik me wezenloos irriteer aan iedereen die zomaar in het bad springt en in MIJN baan begint te zwemmen. Een ADHD-er houdt van structuur en ik houd dus ontzetten van MIJN streep en MIJN baanLees verder
Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen meneer…
Vanmiddag eindelijk weer tijd om een stukje te fietsen…. bewust fietsen.. een bepaalde richting op met maar 1 doel.. ontmoeten. Het fietsen was heerlijk, beetje straf windje, maar zonnetje en droog. En eerder dan verwacht was daar de tegenliggen… Of ik verdwaald was.. ja “kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, meneer?”Lees verder
Hartslagmeter
Vandaag tijdens mijn fietstochtje maar eens de hartslagmeter met de app uitgeprobeerd. Nou.. absoluut geen training in zone 2.. hahaha.. het meeste gedaan in zone 5.. tjonge dat is toch geen conditie… goed, wind tegen het eerste gedeelte en dan de verwachting van de ontmoeting.. tja.. dat is natuurlijk allemaal redelijk hartslagverhogend. Maar goed.. wat gegevens
ik heb hem niet vanaf het begin aangezet, dus laagste hartslag: 132 bpm, hoogste 174 bpm en gemiddeld 159 bpm. En daarbij was de hartslag vooral het hoogst tijdens het fietsen en tijdens een korte pauze ging hij iets omlaag.. haha.. dacht dat hij daar wel omhoog zou gaan, maar kan het wel begrijpen… vond dat een zeer rustgevende pauze. Morgen dan een rondje serieus in hartslagzone 2 lopen.. maar goed.. van de fysio moet ik dat ook heel rustig aan doen, dus van twee kanten de rem erop.
Ik wil kontakt
https://youtu.be/PShaO_2-FFg
Lees verder
Missen
Begonnen gisteren met de 30 dagen opruimchallenge…. opruimen van je huis, hoofd en hart…. en dan moet je een lijstje maken van 30 dingen die je wilt opruimen. Al gauw had ik een lijstje van 30 dingen die ik zou willen opruimen. Maar toen las ik de opdracht nog een keer.. opruimen van niet alleen je huis, maar ook van je hoofd en van je hart. en wat moet ik daar nu mee. In mijn hoofd is het onrust omdat het in mijn hart onrust is. Mijn hart wil een ding waarvan mijn hoofd zegt dat het niet kan… Moet ik dan mijn hoofd en hart daarvan opruimen. IK wil heel veel opruimen maar dat wil ik nooit meer kwijt. Dat is mij ondertussen zo lief geworden dat afscheid daarvan nemen mij verschrikkelijk lijkt…..nog 1 maand en dan gaat het zwembad weer open. En dan zullen we zien hoe we er weer voor staan. Hoe we verder kunnen. Eigenlijk is het gewoon kijken hoe dingen gaan lopen. Helemaal kwijt.. nee, nooit… een weg vinden die wel kan… heel graag.
En tot die tijd.. ruim ik elke dag een stukje fysiek op.. een kledingkast, een boekenkast, een stelling in de garage, een bureaula met onmeuglijk veel troep en een kast vol speelgoed waar nooit meer mee gespeeld wordt, of voorlopig wellicht niet.
En dat hart.. ach dat is groot genoeg voor veel en dat hoofd.. dat wordt met het zwemmen wel weer rustiger, want nee.. aan dat stukje opruimen.. ik zou de puinhopen die het wellicht heeft gemaakt willen opruimen. het verdriet wat het anderen wellicht heeft gedaan zou ik willen opruimen. Maar het gevoel dat het me heeft gegeven.. nee… dat wil ik echt niet meer kwijt. Het zelfvertrouwen, het ‘je mag er zijn’, ‘je bent iemand’, ‘IOVJ’ nee van dat gevoel wil ik nooit meer af….
Te stil
Soms kan de paniek toeslaan… wat als de stilte blijft. Wat als het zwembad straks open gaat en er is toch geen mogelijkheid tot contact. Ik merk dat ik elke dag meer vragen heb, meer behoefte om bij te praten, om te weten…. gewoon te weten hoe het met hem gaat. Waar hij mee bezig is, wat hem bezig houdt, hoe het thuis gaat…. zoveel vragen en zo ontzettend weinig antwoorden. Wat als de antwoorden nooit meer komen, als het contact voor altijd weg blijft. En dat slaat me dan werkelijk helemaal lam. Ik moet er niet aan denken… dat het gemis wat ik nu als tijdelijk zie, voor altijd zal zijn… dat het nu even niet… nooit meer zal worden. Dat er ook geen mogelijkheden meer zijn om alle mooie herinneringen te delen. Om de muziek, die we nu op afstand koesteren ook nooit meer samen zullen luisteren en elkaar nooit meer kunnen vertellen wat de muziek met ons doet. En dat niet omdat we dat niet meer willen, maar omdat we weten dat we daar een ander verdriet mee doen. En dan kan ik daar heel verdrietig om worden. Dan zou ik het liefst tot 2 mei nog in winterslaap gaan om dan te ontwaken en dan te weten waar we staan. EN het lijkt nog zo ver weg.. 2 mei. En ik hoop zo dat de stilte eerder verbroken wordt. Dat er eerder weer een mogelijkheid tot contact komt. En dan ben ik zo ontzettend bang dat er teveel kapot is gemaakt wat niet meer geheeld kan worden. En dan heb ik alleen het mooie liedje in mijn hoofd.. ik mis je… ik mis je zo.. van Ruth Jacott. Tranen kunnen dan over mijn wangen stromen. IK mis hem soms zo dat het gewoon pijn doet… de angst dat ik hem nooit meer zal zien of spreken. En dan hoop ik zo dat er opeens een berichtje komt… het bericht…..
Achterop.. tot de poort
Ik kijk vanachter mijn compouterscherm naar buiten. Het is al weer na vijven.. de lucht begint te kleuren. Best wel mooi weer buiten. Eigenlijk het weer om op de fiets te stappen en de zon tegemoet te rijden richting Veenendaal. Je weet dan nooit wat je tegenkomt natuurlijk. Hoewel de verleiding groot is, wil ik het ook niet opzoeken. Of eigenlijk wel, maar het lijkt me niet verstandig…. maar het is moeilijk. Dus spring ik maar weer eens virtueel achterop door het Binnenveld. En heel vreemd, net als de vorige keer stokt te tocht op precies dezelfde plek. Staat mijn rijder stil? En waarom? De plek is namelijk bijzonder. De tocht stokt weer voor de poorten van het zwembad. En de tocht stokt daar voor een paar minuten. En opeens is mijn rijder een heel eind verder en weer thuis. En ik blijf met de vraag zitten.. stopt de rijder bij het zwembad? Of is er iets heel bizars aan de hand met de virtuele fietstocht en word ik gewoon bij het zwembad afgezet en gaat de tocht vanaf daar alleen verder? Want tussen het zwembad en thuis gebeurt niets. De tocht stokt bij het zwembad… gaat niet verder en opeens is mijn rijder thuis. En oh… wat verlang ik er dan naar om mee te fietsen. Om die tocht naar de zon aan het eind van de dag weer te maken en om mee terug te rijden.. langs dat zwembad en verder. Om te horen hoe het gaat, om gewoon weer het gesprek te hebben, om te vertellen hoe het mij vergaat……..
Come to my island
Zo af en toe lijkt het mij zo heerlijk om hier alles de boel te laten en weg te varen naar een eiland…
https://www.youtube.com/watch?v=ekiw08aYrvs
Maar niet om permanent te blijven dan… gewoon… omdat een eiland af en toe zo ontzettend fijn kan zijn.
Always
En dan kom je ook nog eens deze tegen. Het is me wel weer duidelijk… het zit diep in mijn hart verankerd.
You are always on my mind
Aan het werk met rustig muziekje op de achtergrond en dan komt opeens dit nummer voorbij. En voor ik het weet zit ik dus te janken achter mijn bureau.